"Ole, ole, ole, ole, Dario! Dario!" klinkt nog harder dan twintig minuten geleden door het stadion als Dario Cvitanich voor zijn tweede doelpunt tekent. Dit nadat hij eerder al een assist op een wonderbaarlijk vrijstaande Enoh gaf.
Het was genieten gisteren, al was Willem II wel heel erg slecht en kwamen ze eigenlijk nog goed weg met 7-0. De dubbele cijfers hadden gehaald kunnen worden, als Jan Vertonghen wat meer geluk had gehad en Sulejmani niet wederom onzichtbaar was geweest.
En Dario... ach, Dario. Mijn hart heeft hij aan het begin van het seizoen al gestolen. Al had dat toen weinig te maken met voetballende kwaliteiten.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen