Daar zit hij dan. Een ventje van acht jaar, in een shirt dat gemaakt moet zijn toen zijn ouders nog niet eens aan hem dachten (het Ajax-uitshirt van ’96-97). Zak Cheetos op zijn schoot, glas ArenA-sinas in zijn hand, met grote ogen alle mensen om hem heen in zich opnemend. Het is duidelijk: dit jongetje mag met papa mee. Een van papa’s vrienden is verhinderd om de wedstrijd te bezoeken en dus gaat het ventje, dat waarschijnlijk Jari heet, naar zijn allereerste live voetbalwedstrijd.
Opvoedkundig gaat dit tegen alle adviezen in. De vader van Jari weet nog wel dat zijn zoon acht jaar is, maar zijn beste vriend ziet het niet zo. Terwijl deze veertiger zijn vierde halve liter Grolsch ondersteunt op een buik die verraadt dat er elke wedstrijd minimaal acht ingaan, heeft hij het met Jari over Jol’s keuze voor Kennedy, over lekkere wijven op de tribune en, natuurlijk, ‘die kankerkakkerlakken’, die met 2-3 wonnen in Tilburg.
Jari is alleen maar verontwaardigd dat papa’s beste vriend een regen van spuug op hem laat neerdalen. Laat staan dat hij weet hoe hij moet reageren als de man met zijn biervrije arm de lucht in stoot en ‘waar komen joden toch vandaan?’ roept.
Stiekem vind ik het mooi. Stiekem wilde ik dat ik zo’n vader had, alleen dan zonder die vriend. Eentje met een seizoenkaart en een andere vriend die lekker vaak niet kon. Maar ik vermoed nog steeds dat mijn vader, diep in zijn hart( ik schaam me er zelfs een beetje voor), een Feyenoorder is, dus toen ik klein was bleef het bij Studio Sport op zondag. Maar later, als ik zelf kinderen heb, gaan ze mee naar Ajax. Ik ga niet in 428 zitten, maar als ik de financiële middelen heb wil ik mijn kinderen zo snel mogelijk meenemen. Clubliefde is iets waar je mee opgroeit, en stel je voor… stel je voor dat je kind op een dag zegt dat het voor PSV is… ach ja, adoptie is ook altijd nog een mogelijkheid.
Met Jari komt het wel goed. Hoewel hij nog te jong lijkt om het spel echt te begrijpen, springt hij omhoog op de juiste momenten en zet zelfs dapper ‘Ja-la-la-la-la-la-la, Ajax Amsterdam!’ in. Er zijn wel momenten dat meer aardse zaken dan de Godenzonen hem tot diepe gedachten dwingen. Met een frons in zijn voorhoofd richt hij zich tot mij, om te vragen wat ik deed toen mijn voortand nog maar aan twee draadjes hing. Ik heb geen tijd om te antwoorden: samen met Jari spring ik op als Cvitanich de 6-0 maakt. Het jongetje is zijn vraag alweer vergeten. Hij weet belangrijke zaken al te scheiden van de minder belangrijke.
maandag 14 september 2009
zondag 6 september 2009
Fietsendieven
"Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet." Eén van de zinnen die me van mijn eindexamenvak Filosofie het best bijgebleven is. Ik denk dat deze zin voor iedereen geldt en dat iedereen volgens deze zin zou moeten proberen te handelen.
Nu komt hij weer van pas. Donderdagavond, lekker met een gedeelte van m'n hockeyteam uit in de stad. Ik wil mijn fiets aan een boom vast zetten, maar merk dat mijn slot niet ruim genoeg is. Ach, dan maar door de spaken heen en niet vast, hoor ik mezelf nog denken. Foute gedachte. Drie uur later is mijn fiets weg. En dat weet ik, want de groene fietstas en voetbalbel zijn nogal opvallend en als hij verplaatst was had ik hem moeten herkennen.
Je bent zo invalide zonder fiets in Utrecht. Ik doe alles fietsend en het liefst zo weinig mogelijk met de bus. En het tijdstip kon niet vervelender zijn: het begin van het nieuwe studiejaar, wanneer alle eerstejaars een nieuwe fiets kopen. Bij de kringloopwinkel en dergelijke zijn geen redelijk geprijsde fietsen meer te krijgen. Dan maar een fiets van een junk kopen? Nee. Natuurlijk zijn er twee kanten hieraan, want help je dan jezelf aan een fiets en een junk aan tien euro, of hou je een systeem in stand van fietsendieven? Ik vind dat laatste.
Dit alles klinkt vreselijk naïef, dat weet ik, want natuurlijk had ik mijn fiets beter vast moeten zetten en niet zoveel vertrouwen in mensen moeten hebben. En natuurlijk zijn er genoeg mensen die een fiets terug zouden jatten omdat ze zich daartoe gerechtvaardigd voelen. Ik wil echter handelen volgens die ene zin die mij het meest bijgebleven is: Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. En als iedereen volgens dit principe handelde, zou de wereld er een stuk beter uitzien.
Nu komt hij weer van pas. Donderdagavond, lekker met een gedeelte van m'n hockeyteam uit in de stad. Ik wil mijn fiets aan een boom vast zetten, maar merk dat mijn slot niet ruim genoeg is. Ach, dan maar door de spaken heen en niet vast, hoor ik mezelf nog denken. Foute gedachte. Drie uur later is mijn fiets weg. En dat weet ik, want de groene fietstas en voetbalbel zijn nogal opvallend en als hij verplaatst was had ik hem moeten herkennen.
Je bent zo invalide zonder fiets in Utrecht. Ik doe alles fietsend en het liefst zo weinig mogelijk met de bus. En het tijdstip kon niet vervelender zijn: het begin van het nieuwe studiejaar, wanneer alle eerstejaars een nieuwe fiets kopen. Bij de kringloopwinkel en dergelijke zijn geen redelijk geprijsde fietsen meer te krijgen. Dan maar een fiets van een junk kopen? Nee. Natuurlijk zijn er twee kanten hieraan, want help je dan jezelf aan een fiets en een junk aan tien euro, of hou je een systeem in stand van fietsendieven? Ik vind dat laatste.
Dit alles klinkt vreselijk naïef, dat weet ik, want natuurlijk had ik mijn fiets beter vast moeten zetten en niet zoveel vertrouwen in mensen moeten hebben. En natuurlijk zijn er genoeg mensen die een fiets terug zouden jatten omdat ze zich daartoe gerechtvaardigd voelen. Ik wil echter handelen volgens die ene zin die mij het meest bijgebleven is: Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. En als iedereen volgens dit principe handelde, zou de wereld er een stuk beter uitzien.
maandag 31 augustus 2009
Axel Witsel
Af en toe gebeuren er dingen op het voetbalveld, die het daglicht niet kunnen verdragen. Af en toe gebeuren er overtredingen waar iedereen het over eens is: degene die hem begaat, moet gestraft worden, en hard. Zo was het bijvoorbeeld bij Rachid Bouaouzan, die de carrière van Niels Kokmeijer vroegtijdig tot een einde bracht.
De sfeer tussen Standard Luik en Anderlecht is altijd grimmig. Het is een echte topper, waarbij beide teams nét wat harder vechten om te winnen. De testmatchen van vorig jaar maakten het er niet beter op, met als dieptepunt de gebroken kaak van Mbark Boussouffa. Vandaag vond echter een overtreding plaats in een andere categorie. Van de categorie Bouaouzan - Kokmeijer. Witsel die volop inkomt op Wasilewski en nog even iets harder trapt als hij ziet dat hij de bal niet raakt. Commentaar van Standard Luik trainer van Lazslo Boloni: "Axel zat te huilen in de kleedkamer." Commentaar van een medespeler van Witsel na de wedstrijd: "Je moet niet vergeten dat Wasilewski Witsel vier jaar geleden ook hard heeft getrapt." Ik hoop dat deze laatste persoon zich hard gaat schamen. Er is namelijk geen goedpraten voor deze tackle. Hieronder het filmpje, maar je bent gewaarschuwd: het is te gruwelijk voor woorden.
De sfeer tussen Standard Luik en Anderlecht is altijd grimmig. Het is een echte topper, waarbij beide teams nét wat harder vechten om te winnen. De testmatchen van vorig jaar maakten het er niet beter op, met als dieptepunt de gebroken kaak van Mbark Boussouffa. Vandaag vond echter een overtreding plaats in een andere categorie. Van de categorie Bouaouzan - Kokmeijer. Witsel die volop inkomt op Wasilewski en nog even iets harder trapt als hij ziet dat hij de bal niet raakt. Commentaar van Standard Luik trainer van Lazslo Boloni: "Axel zat te huilen in de kleedkamer." Commentaar van een medespeler van Witsel na de wedstrijd: "Je moet niet vergeten dat Wasilewski Witsel vier jaar geleden ook hard heeft getrapt." Ik hoop dat deze laatste persoon zich hard gaat schamen. Er is namelijk geen goedpraten voor deze tackle. Hieronder het filmpje, maar je bent gewaarschuwd: het is te gruwelijk voor woorden.
dinsdag 16 juni 2009
donderdag 11 juni 2009
Sound of a Rebel
Het zou hypocriet zijn als ik zou zeggen dan lyrics het belangrijkst voor mij zijn in een nummer. Een lekkere beat en ik ben weg, al is het dan in combinatie met She licked me like a lollipop (Lollipop - Lil' Wayne), Bitches zitten aan m'n penis (Dom, Lomp & Famous - The Opposites) of Ik heb drie pillen fijngestampt in d'r dubbelfris (Bazen v/d Club - Partysquad). Als ik dit soort nummers op m'n MP3 speler heb staan ben ik niet geloofwaardig als ik zeg dat lyrics 'mijn ding' zijn. Dat ga ik ook niet ontkrachten in deze blog.
Wel wil ik even aandacht besteden aan wat in mijn ogen al jaren een van de meest talentvolle bands is. Outlandish, afkomstig uit alle hoeken van de wereld met de Deense nationaliteit. In 2004 heb in een concert van de drie mannen bezocht in Paradiso en dit was het vetste concert waar ik ooit bij aanwezig ben geweest. De hip-hop beats ontbreken niet, maar zijn af en toe gemixt met wat invloeden uit de windstreken waar de heren hun oorsprong vinden (Lenny heeft wortels in Cuba, Waquas in Marokko en Isam in Pakistan). Daarnaast stáán ze op het podium. Ze treden op, in plaats van dat ze het kunstje doen van hun nummer zingen en na anderhalf uur weer weggaan.
De beats zijn vet, maar ook gaan de teksten ergens over. Over de problemen van iemand die gezien wordt als allochtoon in zijn geboorteland. Over uithuwelijken. Over het conflict in het Midden-Oosten. Als je deze thema's met dit soort muziek kan brengen: respect.
De nieuwe CD is weer een pareltje. Hierbij links naar mijn favorieten:
Feels Like Saving the World
Dale Duro
The Emperor's New Beat
Rock All Day
Wel wil ik even aandacht besteden aan wat in mijn ogen al jaren een van de meest talentvolle bands is. Outlandish, afkomstig uit alle hoeken van de wereld met de Deense nationaliteit. In 2004 heb in een concert van de drie mannen bezocht in Paradiso en dit was het vetste concert waar ik ooit bij aanwezig ben geweest. De hip-hop beats ontbreken niet, maar zijn af en toe gemixt met wat invloeden uit de windstreken waar de heren hun oorsprong vinden (Lenny heeft wortels in Cuba, Waquas in Marokko en Isam in Pakistan). Daarnaast stáán ze op het podium. Ze treden op, in plaats van dat ze het kunstje doen van hun nummer zingen en na anderhalf uur weer weggaan.
De beats zijn vet, maar ook gaan de teksten ergens over. Over de problemen van iemand die gezien wordt als allochtoon in zijn geboorteland. Over uithuwelijken. Over het conflict in het Midden-Oosten. Als je deze thema's met dit soort muziek kan brengen: respect.
De nieuwe CD is weer een pareltje. Hierbij links naar mijn favorieten:
Feels Like Saving the World
Dale Duro
The Emperor's New Beat
Rock All Day
woensdag 15 april 2009
Guus
WK 2002. Nederland is niet geplaatst en zoals we al jaren in de Champions League's 'echte' finales doen, kiest Nederland massaal een land uit om te steunen. Mijn broer had gezegd dat Zuid-Korea veel kwaliteit in huis had, dus raakte ik benieuwd. En inderdaad, na de eerste wedstrijd bleek het meestal van te voren afgeschreven Zuid-Korea een aardige partij voor Polen: ze wonnen met 2-0. En het werd gekker, want de Aziaten plaatsten zich voor de finales en schakelden daar Spanje en Italië uit. En aan het roer een Nederlander. Guus Hiddink bij de eerste klus waarbij hij uitgroeide tot een nationale held in binnen en buitenland.
Toen was het nog leuk dat hij zo veel succes heeft als coach. Eerder had hij met Nederland de halve finale van WK '98 bereikt, waar Brazilië in mijn herinnering onterecht won met penalty's. Guus was een held. Een geweldige coach. Later kon ik ook nog wel genieten van zijn succes met Australië, maar terwijl hij ondertussen successen met PSV behaalde, ging er toch iets mis met de relatie tussen mij een Guus.
Maar opzich, een clubteam naar het kampioenschap loodsen: geen probleem, je doet je werk. Het is voor mij jammer dat het PSV was, waardoor de eerste deukjes in het heldendom van Guus kwamen, maar als ik objectief kijk heeft Hiddink met PSV mooi voetbal laten zien. Iets wat zijn opvolgers een stuk minder nastreefden maar wel PSV-stijl kampioen werden (met heel, heel, heel veel geluk).
Waar het écht fout ging, was vorig jaar juni. Nederland - Rusland. Guus staat symbool voor een van de ongelukkigste momenten die ik met voetbal bewust heb beleefd. Recentelijk is dit gevoel geëvenaard door Ajax, na de wedstrijd tegen Olympique Marseille en gisteren in een iets mindere mate bij de wedstrijd Liverpool - Chelsea (ook Hiddink's team!). Vorig jaar zomer ging ik met 20 graden in mijn Oranje shirt naar de containerwoning van Jephta, de vriendin van mijn broer. Ik had er zin in: als we konden winnen van Italië en Frankrijk, dan moet Rusland toch lukken? We hadden verdomme het beste voetbal van het toernooi laten zien!
Maar dit bewees maar weer dat het beste voetbal niet genoeg is voor de titel. Hoewel, tegen Rusland was Nederland geen schim van het briljante Nederland van de groepsfase. Rusland wist te profiteren en Guus' team plaatste zich. Guus. Landverraad, vond ik toen. Nu weet ik dat hij professioneel genoeg is om zijn taak als trainer te volbrengen. Neemt niet weg dat ik een haat-liefdesrelatie met Guus heb overgehouden, die sinds gisteren nog extra versterkt is.
Toen was het nog leuk dat hij zo veel succes heeft als coach. Eerder had hij met Nederland de halve finale van WK '98 bereikt, waar Brazilië in mijn herinnering onterecht won met penalty's. Guus was een held. Een geweldige coach. Later kon ik ook nog wel genieten van zijn succes met Australië, maar terwijl hij ondertussen successen met PSV behaalde, ging er toch iets mis met de relatie tussen mij een Guus.
Maar opzich, een clubteam naar het kampioenschap loodsen: geen probleem, je doet je werk. Het is voor mij jammer dat het PSV was, waardoor de eerste deukjes in het heldendom van Guus kwamen, maar als ik objectief kijk heeft Hiddink met PSV mooi voetbal laten zien. Iets wat zijn opvolgers een stuk minder nastreefden maar wel PSV-stijl kampioen werden (met heel, heel, heel veel geluk).
Waar het écht fout ging, was vorig jaar juni. Nederland - Rusland. Guus staat symbool voor een van de ongelukkigste momenten die ik met voetbal bewust heb beleefd. Recentelijk is dit gevoel geëvenaard door Ajax, na de wedstrijd tegen Olympique Marseille en gisteren in een iets mindere mate bij de wedstrijd Liverpool - Chelsea (ook Hiddink's team!). Vorig jaar zomer ging ik met 20 graden in mijn Oranje shirt naar de containerwoning van Jephta, de vriendin van mijn broer. Ik had er zin in: als we konden winnen van Italië en Frankrijk, dan moet Rusland toch lukken? We hadden verdomme het beste voetbal van het toernooi laten zien!
Maar dit bewees maar weer dat het beste voetbal niet genoeg is voor de titel. Hoewel, tegen Rusland was Nederland geen schim van het briljante Nederland van de groepsfase. Rusland wist te profiteren en Guus' team plaatste zich. Guus. Landverraad, vond ik toen. Nu weet ik dat hij professioneel genoeg is om zijn taak als trainer te volbrengen. Neemt niet weg dat ik een haat-liefdesrelatie met Guus heb overgehouden, die sinds gisteren nog extra versterkt is.
maandag 13 april 2009
Dario, Dario
"Ole, ole, ole, ole, Dario! Dario!" klinkt nog harder dan twintig minuten geleden door het stadion als Dario Cvitanich voor zijn tweede doelpunt tekent. Dit nadat hij eerder al een assist op een wonderbaarlijk vrijstaande Enoh gaf.
Het was genieten gisteren, al was Willem II wel heel erg slecht en kwamen ze eigenlijk nog goed weg met 7-0. De dubbele cijfers hadden gehaald kunnen worden, als Jan Vertonghen wat meer geluk had gehad en Sulejmani niet wederom onzichtbaar was geweest.
En Dario... ach, Dario. Mijn hart heeft hij aan het begin van het seizoen al gestolen. Al had dat toen weinig te maken met voetballende kwaliteiten.
Het was genieten gisteren, al was Willem II wel heel erg slecht en kwamen ze eigenlijk nog goed weg met 7-0. De dubbele cijfers hadden gehaald kunnen worden, als Jan Vertonghen wat meer geluk had gehad en Sulejmani niet wederom onzichtbaar was geweest.
En Dario... ach, Dario. Mijn hart heeft hij aan het begin van het seizoen al gestolen. Al had dat toen weinig te maken met voetballende kwaliteiten.
dinsdag 31 maart 2009
Sebas
Het is raar hoe mensen komen en gaan in je leven. Sommige mensen blijf je eeuwig bevriend mee, andere vriendschappen verwateren. Voor een groot deel zijn de vriendschappen van mensen die ik via Wizardzone ken verwaterd, anderen spreek ik nog wel eens op msn of kom ik tegen in Utrecht. Die hebben zo ook weer hun eigen netwerk en zo hoor je dingen.
Vandaag geen leuke nieuwtjes en een enkele roddel, maar een bericht dat keihard aankwam. Sebastiaan Seijs, 30 jaar oud, verongelukt toen hij op weg van werk naar huis was. Boem. Een hyveskrabbel is nog nooit zo hard aangekomen. 'Nien, kijk even op WZ..X' schreef Jorg. Ik dacht dat er iets leuks op stond. Een herinnering aan vervlogen tijden, aan meetings die vier jaar geleden waren. Dan verwacht je niet zoiets.... Sebas, iemand die altijd zo vol leven was, is overleden.
De herinneringen kwamen. Ik zag Sebas voor me in Six Flags, waar we hem samen met Martin als 'opperpedo' bestempelden ('chocolaatje?'). Natuurlijk puur om te jennen, want dat hij dat niet is, wisten wij ook wel. En in Londen, toen we Harry Potter and the Half-Blood Price gingen halen bij Waterstones was hij er ook bij. Hij hoorde bij 'Team Mac'. Jezus, wat heb ik toen gelachen. Die meeting was geweldig, hij en Marion samen op de kamer met Martin en Sarah, als ik me niet vergis. En ik met mijn gigantische tas, waar hij zoals de meeste mensen enigszins de draak mee stak.
En dan de meeting Antwerpen in juli 2004, waarbij ik hem voor het eerst samen zag met zijn vriendin Marion. Hoewel ze niet meer bij elkaar zijn, kan ik me niet voorstellen hoe zijn dood voor haar moet voelen. En al helemaal niet hoe het voor zijn beste vriend, Martin, is.
Lieve Martin, Marion, andere WZ'ers, familie van Sebas en iedereen die hem maar kende: heel erg veel sterkte met dit verlies. Ik hoop dat jullie Sebas kunnen herinneren zoals ik me hem herinner: altijd dezelfde, vrolijke, pretpark-liefhebbende Sebas. Serieus als het moest, maar liever niet.
Vandaag geen leuke nieuwtjes en een enkele roddel, maar een bericht dat keihard aankwam. Sebastiaan Seijs, 30 jaar oud, verongelukt toen hij op weg van werk naar huis was. Boem. Een hyveskrabbel is nog nooit zo hard aangekomen. 'Nien, kijk even op WZ..X' schreef Jorg. Ik dacht dat er iets leuks op stond. Een herinnering aan vervlogen tijden, aan meetings die vier jaar geleden waren. Dan verwacht je niet zoiets.... Sebas, iemand die altijd zo vol leven was, is overleden.
De herinneringen kwamen. Ik zag Sebas voor me in Six Flags, waar we hem samen met Martin als 'opperpedo' bestempelden ('chocolaatje?'). Natuurlijk puur om te jennen, want dat hij dat niet is, wisten wij ook wel. En in Londen, toen we Harry Potter and the Half-Blood Price gingen halen bij Waterstones was hij er ook bij. Hij hoorde bij 'Team Mac'. Jezus, wat heb ik toen gelachen. Die meeting was geweldig, hij en Marion samen op de kamer met Martin en Sarah, als ik me niet vergis. En ik met mijn gigantische tas, waar hij zoals de meeste mensen enigszins de draak mee stak.
En dan de meeting Antwerpen in juli 2004, waarbij ik hem voor het eerst samen zag met zijn vriendin Marion. Hoewel ze niet meer bij elkaar zijn, kan ik me niet voorstellen hoe zijn dood voor haar moet voelen. En al helemaal niet hoe het voor zijn beste vriend, Martin, is.
Lieve Martin, Marion, andere WZ'ers, familie van Sebas en iedereen die hem maar kende: heel erg veel sterkte met dit verlies. Ik hoop dat jullie Sebas kunnen herinneren zoals ik me hem herinner: altijd dezelfde, vrolijke, pretpark-liefhebbende Sebas. Serieus als het moest, maar liever niet.
vrijdag 20 maart 2009
Nieuws
Even wat rare en leuke nieuwtjes:
In de categorie 'Als het kalf verdronken is...':
http://www.nu.nl/algemeen/1935904/vader-duitse-schoolschutter-verkoopt-wapencollectie.html
In de categorie 'Only in Almere':
http://www.nu.nl/algemeen/1935702/conducteur-almere-ziekenhuis-ingeslagen.html
In de categorie 'De ondergang van een nationale held':
http://www.vi.nl/NieuwsItem/ChampionsLeagueHiddinkNaarLiverpool.htm
In de categorie 'De kredietcrisis heeft toch nog positieve effecten':
http://headlines.nos.nl/forum.php/list_messages/14738
In de categorie 'Als het kalf verdronken is...':
http://www.nu.nl/algemeen/1935904/vader-duitse-schoolschutter-verkoopt-wapencollectie.html
In de categorie 'Only in Almere':
http://www.nu.nl/algemeen/1935702/conducteur-almere-ziekenhuis-ingeslagen.html
In de categorie 'De ondergang van een nationale held':
http://www.vi.nl/NieuwsItem/ChampionsLeagueHiddinkNaarLiverpool.htm
In de categorie 'De kredietcrisis heeft toch nog positieve effecten':
http://headlines.nos.nl/forum.php/list_messages/14738
zaterdag 7 maart 2009
Melvin Platje en het stickerboek
Wat een gast. Melvin Platje, zijn naam alleen is is die van de ultieme anti-held. Melvin, zonder de persoon te kennen weet ik wat voor type iemand is die Melvin heet. Een Nicky Hofs. Of een Theo Janssen. En dan Platje he... het is gewoon zielig als je zo heet. Wat zal hij gepest zijn.
Maar: hij doet het wel. Hij schiet Volendam briljant langs Roda, waarbij de assist trouwens misschien nog wel briljanter was. Vanuit rechtachterin de verdediging; Giovanni van Bronckhorst deed het afgelopen zomer op soortgelijke manier, maar schoot hem vanaf minder grote afstand meer naar de zijlijn. Deze pass was een mooie diagonale lijn vrijwel vanaf de cornervlag dichtbij Jeroen Verhoeven tot de linkeraanval van Volendam. Voor Platje restte alleen nog zijn voet uitsteken en hopen dat hij hem goed raakt en briljant scoort. De rest is bekend.
En nog even een blij bericht van mezelf: mijn AH stickerboek is vol!
Maar: hij doet het wel. Hij schiet Volendam briljant langs Roda, waarbij de assist trouwens misschien nog wel briljanter was. Vanuit rechtachterin de verdediging; Giovanni van Bronckhorst deed het afgelopen zomer op soortgelijke manier, maar schoot hem vanaf minder grote afstand meer naar de zijlijn. Deze pass was een mooie diagonale lijn vrijwel vanaf de cornervlag dichtbij Jeroen Verhoeven tot de linkeraanval van Volendam. Voor Platje restte alleen nog zijn voet uitsteken en hopen dat hij hem goed raakt en briljant scoort. De rest is bekend.
En nog even een blij bericht van mezelf: mijn AH stickerboek is vol!
woensdag 25 februari 2009
Hockeymeisjes
Je herkent haar van een afstand. Leunend op haar hockeystick kijkt ze ongeïnteresseerd om zich heen, om te kijken of er nog boeiendere mensen zijn dan de drie mensen uit haar team die bij haar staan. Eigenlijk wil ze niet met ze gezien worden. Op haar gezicht staat een ontevreden blik en als ze wat zegt, gaat dit gepaard met bepaalde hoofdbewegingen en met het nodige ooggerol, wat allebei als doel heeft om duidelijk maken: ik voel me beter dan jullie.
Soms is ze de mooiste van het team, soms de dikste maar altijd degene met de grootste mond. Alles wat zij doet mag. Alles wat ze zegt is grappig. Ze is de queen bee, de leider van het team. Komt zij op de training met een Star Wars shirt, dan is het vintage. Doet iemand anders uit het team hetzelfde, dan is ze zóóó 1976. Scheldt zij in de rust een verdediger uit vanwege dat doelpunt van de tegenstander, dan bemoeit niemand in het team zich ermee. Doet iemand anders dit bij haar, dan ontstaat er een drama dat zijn weerga niet kent. Want hoe dúrf je haar, in haar ogen toch echt de beste speler van het team, te zeggen dat ze die bal had moeten scoren. Ze is namelijk aanvaller. Zoals het elke sport beaamt staan meestal de bescheidenere mensen in de verdediging, uitzonderingen daargelaten.
Achter haar in de hiërarchie staan haar linker- en rechterhand, die constant aan het strijden zijn om wie nou haar beste vriendin is. Deze meisjes zijn te herkennen aan het feit dat als queen bee er niet is, ze best aardig zijn. Zo tonen interesse in je en hebben niet alleen maar oog voor hun Grote Leider. Zodra ze er echter weer aankomt, gaat de blik op tunnelvisie en de gesprekken worden weer een niveautje oppervlakkiger. Als Zij aan komt lopen, moet ze met groot kabaal begroet worden. De armen worden gespreid en de meisjes begroeten elkaar alsof ze elkaar eeuwen niet gezien hebben. Terwijl ze elkaar toch nog gister gezien hebben in de HP/de Kraan/op de vereniging.
De andere meisjes van het team kijken ernaar en zeggen niets. Het grootste gedeelte irriteert zich eraan maar zoals het altijd gaat bij vrouwen: niemand zegt er wat van. Niemand durft er met elkaar over te roddelen uit angst dat ze het toch nog te horen krijgt omdat er infiltranten zijn. Meisjes die erg graag met de hoop de linker- of rechterhand te vervangen, dingen vertellen die andere mensen over hun idool hebben gezegd. Ze hoeven nog net niet haar ring te kussen nadat ze dit gedaan hebben.
Vrijwel elk hockeyteam* kent deze hiërarchie en het is wat de sport minder leuk maakt. Altijd op je hoede zijn, nooit echt vrijuit kunnen praten want voor je het weet sta je op haar Zwarte Lijst. En hoe erg het ook is: het máákt het hockeyen minder leuk. Een leuk team zorgt voor leuke trainingen, leuke wedstrijden, een mooie derde helft. Maar als je niet mee gaat met queen bee en haar handlangers, als je ruggengraat toont en er tegenin gaat, kan dit zelfs resulteren in wedstrijden waarin je niet aangespeeld wordt. Waan je terug in de meisjes D.
*Mijn eigen team, Dames 12 van USHC, is een van de weinige teams waar deze hiërarchie niet geldt. Maar ik ken er genoeg om te weten dat dit een uitzondering is.
Soms is ze de mooiste van het team, soms de dikste maar altijd degene met de grootste mond. Alles wat zij doet mag. Alles wat ze zegt is grappig. Ze is de queen bee, de leider van het team. Komt zij op de training met een Star Wars shirt, dan is het vintage. Doet iemand anders uit het team hetzelfde, dan is ze zóóó 1976. Scheldt zij in de rust een verdediger uit vanwege dat doelpunt van de tegenstander, dan bemoeit niemand in het team zich ermee. Doet iemand anders dit bij haar, dan ontstaat er een drama dat zijn weerga niet kent. Want hoe dúrf je haar, in haar ogen toch echt de beste speler van het team, te zeggen dat ze die bal had moeten scoren. Ze is namelijk aanvaller. Zoals het elke sport beaamt staan meestal de bescheidenere mensen in de verdediging, uitzonderingen daargelaten.
Achter haar in de hiërarchie staan haar linker- en rechterhand, die constant aan het strijden zijn om wie nou haar beste vriendin is. Deze meisjes zijn te herkennen aan het feit dat als queen bee er niet is, ze best aardig zijn. Zo tonen interesse in je en hebben niet alleen maar oog voor hun Grote Leider. Zodra ze er echter weer aankomt, gaat de blik op tunnelvisie en de gesprekken worden weer een niveautje oppervlakkiger. Als Zij aan komt lopen, moet ze met groot kabaal begroet worden. De armen worden gespreid en de meisjes begroeten elkaar alsof ze elkaar eeuwen niet gezien hebben. Terwijl ze elkaar toch nog gister gezien hebben in de HP/de Kraan/op de vereniging.
De andere meisjes van het team kijken ernaar en zeggen niets. Het grootste gedeelte irriteert zich eraan maar zoals het altijd gaat bij vrouwen: niemand zegt er wat van. Niemand durft er met elkaar over te roddelen uit angst dat ze het toch nog te horen krijgt omdat er infiltranten zijn. Meisjes die erg graag met de hoop de linker- of rechterhand te vervangen, dingen vertellen die andere mensen over hun idool hebben gezegd. Ze hoeven nog net niet haar ring te kussen nadat ze dit gedaan hebben.
Vrijwel elk hockeyteam* kent deze hiërarchie en het is wat de sport minder leuk maakt. Altijd op je hoede zijn, nooit echt vrijuit kunnen praten want voor je het weet sta je op haar Zwarte Lijst. En hoe erg het ook is: het máákt het hockeyen minder leuk. Een leuk team zorgt voor leuke trainingen, leuke wedstrijden, een mooie derde helft. Maar als je niet mee gaat met queen bee en haar handlangers, als je ruggengraat toont en er tegenin gaat, kan dit zelfs resulteren in wedstrijden waarin je niet aangespeeld wordt. Waan je terug in de meisjes D.
*Mijn eigen team, Dames 12 van USHC, is een van de weinige teams waar deze hiërarchie niet geldt. Maar ik ken er genoeg om te weten dat dit een uitzondering is.
woensdag 18 februari 2009
Andries Jonker
Nooit meer de Rinus Michels/Johan Cruijff wannabe voor de camera. Nooit meer horen wij zijn voetbalwijsheden. Nooit meer 'als je met poep in je broek het veld opgaat, is het logisch dat je verliest', 'als je niet van het goeie kleurtje naar het goede kleurtje speelt, komt de bal niet aan' en 'We kwamen hier voor de punten, lukt niet altijd, maar we zijn tóch gegaan'. Jammer hoor.
(Diederik, heb jij nog bijdragen aan gevleugelde uitspraken van de heer Jonker? ;))
(Diederik, heb jij nog bijdragen aan gevleugelde uitspraken van de heer Jonker? ;))
maandag 16 februari 2009
Joden
“Hamas! Hamas! Joden aan het gas!” klinkt het door de Arena na afloop van de wedstrijd tegen Feyenoord. De Feyenoorders lopen terug naar de trein en kunnen het niet nalaten hun onvrede te uiten. Ajax heeft 2-0 gewonnen en de Rotterdammers kwamen er zeker in de tweede helft niet aan te pas. In aanloop naar de wedstrijd had de Amsterdamse burgermeester Job Cohen al aangegeven welke maatregelen er volgen als er discriminerende spreekkoren zijn tijdens de wedstrijd: vijf jaar geen uitpubliek bij de Klassieker. Tijdens de wedstrijden bleef het opvallend rustig, maar na de wedstrijd ging het mis.
Joden. Het is een geuzennaam voor Ajacieden. Maar waarom? Menig voetballiefhebber zal zeggen dat het is omdat Ajax opgericht is door Joden, maar dit is niet waar. De meest logische verklaring lijkt dat in Amsterdam altijd wel een grote Joodse gemeenschap was. Na een klein beetje research op internet lijkt dit antwoord wel dichtbij de werkelijkheid te zitten. Op deze site staat “Als echte Amsterdamse club heeft Ajax historisch gezien banden met de Joodse gemeenschap. Net zoals vele andere clubs in onze hoofdstad kent en kende Ajax Joodse voetballers, bestuurders, vrijwilligers en supporters. En daar is Ajax trots op.”. Of Ajax zelf is begonnen of dat het eerst als scheldnaam is gebruikt, blijft ongewis.
Dan weer terug naar de spreekkoren. ‘Wie niet springt die is een jood’ is één ding. Hiermee refereer je niet naar een bepaalde periode in de 20e eeuw die voor veel mensen nog gevoelig ligt en bovendien niets met hedendaags voetbal te maken heeft. Dingen als ‘Hamas! Hamas! Joden aan het gas!’ kunnen echt niet. Zijn die Utrechtse jongeren die het in de camera van het NOS journaal riepen niet opgepakt? Doe dan maar hetzelfde met iedereen die het roept naar Ajax toe.
Dat mensen die dit roepen geen idee hebben wat het betekent, blijkt wel uit het feit dat de leus bij Rotterdammers het populairst is. Want welke stad heeft het meest te lijden gehad in de oorlog? Juist.
Het feit dat de bijnaam van Ajacieden 'joden' is, is niet meer om te keren. Maar stop met het bijhalen van dingen die niets meer met voetbal te maken hebben. Stop met Israëlische vlaggen op petjes, shirts en andere producten van Ajax. Ban Palestijnse vlaggen al helemaal uit het stadion. Ik ben namelijk geen jood. Ik ben Ajacied.
Joden. Het is een geuzennaam voor Ajacieden. Maar waarom? Menig voetballiefhebber zal zeggen dat het is omdat Ajax opgericht is door Joden, maar dit is niet waar. De meest logische verklaring lijkt dat in Amsterdam altijd wel een grote Joodse gemeenschap was. Na een klein beetje research op internet lijkt dit antwoord wel dichtbij de werkelijkheid te zitten. Op deze site staat “Als echte Amsterdamse club heeft Ajax historisch gezien banden met de Joodse gemeenschap. Net zoals vele andere clubs in onze hoofdstad kent en kende Ajax Joodse voetballers, bestuurders, vrijwilligers en supporters. En daar is Ajax trots op.”. Of Ajax zelf is begonnen of dat het eerst als scheldnaam is gebruikt, blijft ongewis.
Dan weer terug naar de spreekkoren. ‘Wie niet springt die is een jood’ is één ding. Hiermee refereer je niet naar een bepaalde periode in de 20e eeuw die voor veel mensen nog gevoelig ligt en bovendien niets met hedendaags voetbal te maken heeft. Dingen als ‘Hamas! Hamas! Joden aan het gas!’ kunnen echt niet. Zijn die Utrechtse jongeren die het in de camera van het NOS journaal riepen niet opgepakt? Doe dan maar hetzelfde met iedereen die het roept naar Ajax toe.
Dat mensen die dit roepen geen idee hebben wat het betekent, blijkt wel uit het feit dat de leus bij Rotterdammers het populairst is. Want welke stad heeft het meest te lijden gehad in de oorlog? Juist.
Het feit dat de bijnaam van Ajacieden 'joden' is, is niet meer om te keren. Maar stop met het bijhalen van dingen die niets meer met voetbal te maken hebben. Stop met Israëlische vlaggen op petjes, shirts en andere producten van Ajax. Ban Palestijnse vlaggen al helemaal uit het stadion. Ik ben namelijk geen jood. Ik ben Ajacied.
donderdag 12 februari 2009
Tranen om Klaas-Jan
“Pap, klopt het dat Rosales weggaat? Dat vind ik niet leuk. Eerst Rosenberg, nu Rosales. Hij zwaaide zo aardig naar me toen we bij de training waren…. (…) Straks gaat Huntelaar ook weg! (…) Als Klaas-Jan weggaat, moet ik héééél erg huilen.”
(Maan Goedhart in het boek Mijn dochter zit op voetbal van Marcel Goedhart)
November 2008. De transfergeruchten beginnen weer in de media te verschijnen. Huntelaar wordt in verband gebracht met Real Madrid, maar zeker is het nog niet. Gaf Klaas-Jan in de zomer nog aan dat hij nog veel kon leren onder leiding van Van Basten, nu lijkt hij wel oren te hebben naar een transfer. Deze zou echter nog minimaal twee maanden uitblijven.
En dus zie ik op die negende van november gewoon vanuit mijn eigen plek in vak 426 Huntelaar in actie tegen Sparta. We staan 2-0 voor als hij aan de andere kant van het veld opspringt, neerkomt en vervolgens gaat zitten. Wat er gebeurd is, zien we niet goed vanuit het vak, maar aan de manier waarop hij het veld afloopt zie je dat het mis is. Heel de Arena weet het eigenlijk al: dit was het laatste wat we zien van Huntelaar in een Ajax shirt.
Een onwaardige aftocht met een zelf veroorzaakte blessure. Huntelaar, de man die ons twee keer dicht bij het kampioenschap bracht. De man die in februari 2006 de 1-0 maakte tegen Inter Milan in onze laatste wedstrijd in de Champions League – de dramatische voorrondes niet meegeteld. De man die in tweeënhalf seizoen bij Ajax twee keer topscoorder werd van de Eredivisie. Het is ook niet gek dat een buitenlandse topclub hem wil hebben.
Jammer dat we met hem in de spits geen kampioen zijn geworden, jammer dat hij anderhalf jaar geleden tegen Willem II niet nét dat ene doelpunt maakte waarmee we PSV hadden ingehaald. Een aanbod van Real Madrid laat je niet liggen, ook al zou hij bij Ajax van grote waarde zijn. Er is een tijd van komen, er is een tijd van gaan en Klaas-Jan kan de volgende stap zetten. Jammer voor Ajax, goed voor hem. De enige vraagtekens die ik had, was of hij wel zou spelen. Met Arjen Robben, Higuaín en Raúl voor je, is dat ook niet gek. Maar als Robben weer eens geblesseerd is, zou Huntelaar met een beetje geschuif kunnen spelen.
De transfer was een formaliteit. Ik maakte me niet druk en zelfs niet echt heel verdrietig. Zoals ik eerder zei was ik vooral blij voor hem. Het rotgevoel komt nu pas. Nu Huntelaar bij Real inderdaad overbodig lijkt. Wie had kunnen denken dat Robben eens vijf achtereenvolgende wedstrijden fit zou zijn? Ik ben blij dat Huntelaar gister in het Nederlands elftal liet zien wat zijn plek is, maar in de eerste instantie stond Dirk Kuijt hier omdat Klaas-Jan geen wedstrijdritme heeft.
Huntelaar speelt niet en een speler die bij zijn club niet speelt, krijgt bij het Nederlands elftal ook niet de voorkeur. En ook in Oranje strooit Arjen Robben roet in het eten: als hij er níet bij is, speelt Van Persie links, Kuijt rechts en Huntelaar in de spits. Prima opstelling, waarbij in elk geval Van Persie en Kuijt staan op plekken waar ze meer thuishoren. Leuke bijkomstigheid is dat Klaas-Jan dan gewoon speelt.
En naast het feit dat Real hem niet opstelt, verlangen we bij Ajax ook naar betere tijden. Want feit is dat we sinds Huntelaar officieel geen Ajacied meer is, slechts één behoorlijke wedstrijd hebben gespeeld, tegen NEC. Voor de rest zit er in het spel van Ajax een hard dalende lijn.
En zo komt het dat ik nu, drie maanden nadat de transfer bekend werd, net als Maan Goedhart met tranen in mijn ogen een interview met Huntelaar in de Sportwereld lees. Als iemand weggaat bij Ajax, gun je hem al het goeds. Vijftien doelpunten in de Primera División, minstens. Maar dat gebeurt niet, terwijl bij Ajax de effectiviteit tot een dieptepunt is gedaald. Bah.
(Maan Goedhart in het boek Mijn dochter zit op voetbal van Marcel Goedhart)
November 2008. De transfergeruchten beginnen weer in de media te verschijnen. Huntelaar wordt in verband gebracht met Real Madrid, maar zeker is het nog niet. Gaf Klaas-Jan in de zomer nog aan dat hij nog veel kon leren onder leiding van Van Basten, nu lijkt hij wel oren te hebben naar een transfer. Deze zou echter nog minimaal twee maanden uitblijven.
En dus zie ik op die negende van november gewoon vanuit mijn eigen plek in vak 426 Huntelaar in actie tegen Sparta. We staan 2-0 voor als hij aan de andere kant van het veld opspringt, neerkomt en vervolgens gaat zitten. Wat er gebeurd is, zien we niet goed vanuit het vak, maar aan de manier waarop hij het veld afloopt zie je dat het mis is. Heel de Arena weet het eigenlijk al: dit was het laatste wat we zien van Huntelaar in een Ajax shirt.
Een onwaardige aftocht met een zelf veroorzaakte blessure. Huntelaar, de man die ons twee keer dicht bij het kampioenschap bracht. De man die in februari 2006 de 1-0 maakte tegen Inter Milan in onze laatste wedstrijd in de Champions League – de dramatische voorrondes niet meegeteld. De man die in tweeënhalf seizoen bij Ajax twee keer topscoorder werd van de Eredivisie. Het is ook niet gek dat een buitenlandse topclub hem wil hebben.
Jammer dat we met hem in de spits geen kampioen zijn geworden, jammer dat hij anderhalf jaar geleden tegen Willem II niet nét dat ene doelpunt maakte waarmee we PSV hadden ingehaald. Een aanbod van Real Madrid laat je niet liggen, ook al zou hij bij Ajax van grote waarde zijn. Er is een tijd van komen, er is een tijd van gaan en Klaas-Jan kan de volgende stap zetten. Jammer voor Ajax, goed voor hem. De enige vraagtekens die ik had, was of hij wel zou spelen. Met Arjen Robben, Higuaín en Raúl voor je, is dat ook niet gek. Maar als Robben weer eens geblesseerd is, zou Huntelaar met een beetje geschuif kunnen spelen.
De transfer was een formaliteit. Ik maakte me niet druk en zelfs niet echt heel verdrietig. Zoals ik eerder zei was ik vooral blij voor hem. Het rotgevoel komt nu pas. Nu Huntelaar bij Real inderdaad overbodig lijkt. Wie had kunnen denken dat Robben eens vijf achtereenvolgende wedstrijden fit zou zijn? Ik ben blij dat Huntelaar gister in het Nederlands elftal liet zien wat zijn plek is, maar in de eerste instantie stond Dirk Kuijt hier omdat Klaas-Jan geen wedstrijdritme heeft.
Huntelaar speelt niet en een speler die bij zijn club niet speelt, krijgt bij het Nederlands elftal ook niet de voorkeur. En ook in Oranje strooit Arjen Robben roet in het eten: als hij er níet bij is, speelt Van Persie links, Kuijt rechts en Huntelaar in de spits. Prima opstelling, waarbij in elk geval Van Persie en Kuijt staan op plekken waar ze meer thuishoren. Leuke bijkomstigheid is dat Klaas-Jan dan gewoon speelt.
En naast het feit dat Real hem niet opstelt, verlangen we bij Ajax ook naar betere tijden. Want feit is dat we sinds Huntelaar officieel geen Ajacied meer is, slechts één behoorlijke wedstrijd hebben gespeeld, tegen NEC. Voor de rest zit er in het spel van Ajax een hard dalende lijn.
En zo komt het dat ik nu, drie maanden nadat de transfer bekend werd, net als Maan Goedhart met tranen in mijn ogen een interview met Huntelaar in de Sportwereld lees. Als iemand weggaat bij Ajax, gun je hem al het goeds. Vijftien doelpunten in de Primera División, minstens. Maar dat gebeurt niet, terwijl bij Ajax de effectiviteit tot een dieptepunt is gedaald. Bah.
donderdag 5 februari 2009
Interview Arjan Ebbinge
Arjan Ebbinge is een man van uitersten. De nu 34-jarige Veendammer heeft met Heerenveen in de Champions League gespeeld, maar ook in de onderste regionen van de Eerste Divisie. "Ik vind het heel bijzonder dat een simpele huis-tuin-en-keukenvoetballer als ik Champions League heeft gespeeld."
Ebbinge speelt nu twee jaar bij FC Den Bosch. Samen met Peter van de Berg vormt hij het hart van de Bossche verdediging. Vanwege blessures aan zijn meniscus en hamstring heeft de Veendammer dit seizoen nog maar tien wedstrijden gespeeld. "Het is heerlijk om nu weer wedstrijden te spelen. Met een blessure val je toch een beetje buiten te groep. Je bent wel fysiek aanwezig op trainingen, maar het gevoel dat je zelf hebt is heel anders. De andere jongens voelen spanning naar een wedstrijd toe. In die zin hoor je er niet bij. Maar ik heb alles geprobeerd om een positieve bijdrage aan de groep te leveren."
(Check het hele interview op goal.com, http://www.goal.com/nl/news/717/jupiler-league/2009/02/05/1094938/interview-met-arjan-ebbinge-ik-had-van-der-biezen-nooit-laten-ga _ )
Ebbinge speelt nu twee jaar bij FC Den Bosch. Samen met Peter van de Berg vormt hij het hart van de Bossche verdediging. Vanwege blessures aan zijn meniscus en hamstring heeft de Veendammer dit seizoen nog maar tien wedstrijden gespeeld. "Het is heerlijk om nu weer wedstrijden te spelen. Met een blessure val je toch een beetje buiten te groep. Je bent wel fysiek aanwezig op trainingen, maar het gevoel dat je zelf hebt is heel anders. De andere jongens voelen spanning naar een wedstrijd toe. In die zin hoor je er niet bij. Maar ik heb alles geprobeerd om een positieve bijdrage aan de groep te leveren."
(Check het hele interview op goal.com, http://www.goal.com/nl/news/717/jupiler-league/2009/02/05/1094938/interview-met-arjan-ebbinge-ik-had-van-der-biezen-nooit-laten-ga _ )
Jammer
http://www.vi.nl/NieuwsItem/VanBoekelEnAssistentWedstrijdGeschorstNaBlunder.htm
Ja, ook dit soort dingen kunnen je uiteindelijk het kampioenschap kosten. Maar net als bij Ajax - Feyenoord eerder dit seizoen, waar de schiedsrechter in de laatste minuut geen penalty aan Ajax gaf en wel een aan Feyenoord, is het gelijkspel wel terecht. Ajax zette de eerste helft een wanvertoning neer. Ze sliepen zelfs nog tot de vijfenzestigste minuut. Een beetje raar, voor een avondwedstrijd. Dat je dan genaaid wordt door de grensrechter, ach. Het is flink beroerd natuurlijk, maar we verdienden de overwinning niet. Hoewel ik het laatste kwart van de wedstrijd wel weer eindelijk doorzettingsvermogen zag. Deels had dit te maken met de wissel van Vurnon Anita voor Jeffery Sarpong. Tot nu toe was ik totaal geen fan van deze speler. Loopt altijd maar een beetje rond en loopt vooral andere spelers voor de voeten. Maar volgens mij had hij dinsdag duidelijke orders om rechtsbuiten te blijven en het veld breed te houden. En dit deed hij goed.
Verder was Siem de Jong een nuttige wissel. Urby was drama, Siem heeft een penalty gekregen toen een Heraclied aan de noodrem trok en ook nog de assist op Sulejmani gegeven. Verder zette hij, net als Sarpong, door. Zij werkten tenminste en de enige van de basis die dit deed was Gabri. Gabri... wat moeten we zonder hem.
Om tot slot nog even terug te komen op de scheidsrechter. Van Boekel geeft zelf ook al aan dat de grensrechter zó overtuigd was van zijn gelijk, dat hij zich liet overrulen. Zo hoort het ook te gaan in het geval van buitenspel, alleen iedereen zag de de bal naar achter werd gespeeld, géén buitenspel. Van Boekel had dit moeten zien. Verder floot hij echt wel een goede wedstrijd. Vooral frustratie over het eigen spel dat er op hem gescholden werd vanaf de tribune.
Ja, ook dit soort dingen kunnen je uiteindelijk het kampioenschap kosten. Maar net als bij Ajax - Feyenoord eerder dit seizoen, waar de schiedsrechter in de laatste minuut geen penalty aan Ajax gaf en wel een aan Feyenoord, is het gelijkspel wel terecht. Ajax zette de eerste helft een wanvertoning neer. Ze sliepen zelfs nog tot de vijfenzestigste minuut. Een beetje raar, voor een avondwedstrijd. Dat je dan genaaid wordt door de grensrechter, ach. Het is flink beroerd natuurlijk, maar we verdienden de overwinning niet. Hoewel ik het laatste kwart van de wedstrijd wel weer eindelijk doorzettingsvermogen zag. Deels had dit te maken met de wissel van Vurnon Anita voor Jeffery Sarpong. Tot nu toe was ik totaal geen fan van deze speler. Loopt altijd maar een beetje rond en loopt vooral andere spelers voor de voeten. Maar volgens mij had hij dinsdag duidelijke orders om rechtsbuiten te blijven en het veld breed te houden. En dit deed hij goed.
Verder was Siem de Jong een nuttige wissel. Urby was drama, Siem heeft een penalty gekregen toen een Heraclied aan de noodrem trok en ook nog de assist op Sulejmani gegeven. Verder zette hij, net als Sarpong, door. Zij werkten tenminste en de enige van de basis die dit deed was Gabri. Gabri... wat moeten we zonder hem.
Om tot slot nog even terug te komen op de scheidsrechter. Van Boekel geeft zelf ook al aan dat de grensrechter zó overtuigd was van zijn gelijk, dat hij zich liet overrulen. Zo hoort het ook te gaan in het geval van buitenspel, alleen iedereen zag de de bal naar achter werd gespeeld, géén buitenspel. Van Boekel had dit moeten zien. Verder floot hij echt wel een goede wedstrijd. Vooral frustratie over het eigen spel dat er op hem gescholden werd vanaf de tribune.
woensdag 4 februari 2009
NS en Ajax
Gisteravond, zeven uur. Pieter en ik staan op het station van Utrecht. Onduidelijkheid over welke trein we moeten nemen. De intercity naar Bijlmer zou vertrekken om 18.58 of perron 5a, maar er staat niets. Op perron 7 lijkt de juiste trein te staan, maar als wij hierin plaatsgenomen hebben roept iemand om dat het de trein naar Amsterdam Centraal is en dat we alleen stoppen op Amsterdam Amstel.
Hup, de trein uit.
Op 5a staat nu een sprinter richting Breukelen, maar op de borden staat niets. Een groepje jongens die ook naar Bijlmer Arena moeten, vraagt aan de conducteur of de sprinter doorrijdt naar dit station. Ja, dat doet hij.
Hup, de trein in.
Op het digitale bord in de sprinter staat dat we in de trein naar Breukelen zitten. Maar de concucteur zei dat het goed was, dus blijven we zitten. Een meisje vraagt herhaaldelijk aan ons of ze met deze trein naar de Heineken Music Hall gaan. Wij antwoorden bevestigend. De trein gaat rijden, opweg naar de ArenA met de sprinter. Omdat we niet weten of de Intercity wel rijdt. Dan zijn we in Breukelen. De trein stopt. Een man roept om dat dit het eindstation is.
Hup, de trein uit.
Wij boos, groepje jongens boos, meisje die naar de HMH wil gaan boos. Wachten op de volgende trein. Rijdt niet verder dan Breukelen en keert om naar Utrecht. Nog zo'n behulpzame conducteur. Onder het motto: liever geen informatie geven dan foutieve informatie houdt hij zijn mond als boze mensen hem vragen wat er is. Wij pakken wel een taxi. Met het HMH meisje.
Het station uit.
De taxistandplaats is verstopt. Het HMH meisje spreekt iemand in een auto aan en vraagt waar we een taxi kunnen vinden. De automobiliste blijkt naar de Bijlmer te moeten en wil ons een lift geven. Maar dan stopt er een trein op station Breukelen.
Rennen, rennen, rennen, trap op, hup, de trein in.
Twintig minuten later staan we op de roltrappen van de Arena. Een perfect begin van een perfecte wedstrijd....
Hup, de trein uit.
Op 5a staat nu een sprinter richting Breukelen, maar op de borden staat niets. Een groepje jongens die ook naar Bijlmer Arena moeten, vraagt aan de conducteur of de sprinter doorrijdt naar dit station. Ja, dat doet hij.
Hup, de trein in.
Op het digitale bord in de sprinter staat dat we in de trein naar Breukelen zitten. Maar de concucteur zei dat het goed was, dus blijven we zitten. Een meisje vraagt herhaaldelijk aan ons of ze met deze trein naar de Heineken Music Hall gaan. Wij antwoorden bevestigend. De trein gaat rijden, opweg naar de ArenA met de sprinter. Omdat we niet weten of de Intercity wel rijdt. Dan zijn we in Breukelen. De trein stopt. Een man roept om dat dit het eindstation is.
Hup, de trein uit.
Wij boos, groepje jongens boos, meisje die naar de HMH wil gaan boos. Wachten op de volgende trein. Rijdt niet verder dan Breukelen en keert om naar Utrecht. Nog zo'n behulpzame conducteur. Onder het motto: liever geen informatie geven dan foutieve informatie houdt hij zijn mond als boze mensen hem vragen wat er is. Wij pakken wel een taxi. Met het HMH meisje.
Het station uit.
De taxistandplaats is verstopt. Het HMH meisje spreekt iemand in een auto aan en vraagt waar we een taxi kunnen vinden. De automobiliste blijkt naar de Bijlmer te moeten en wil ons een lift geven. Maar dan stopt er een trein op station Breukelen.
Rennen, rennen, rennen, trap op, hup, de trein in.
Twintig minuten later staan we op de roltrappen van de Arena. Een perfect begin van een perfecte wedstrijd....
maandag 2 februari 2009
Kampioenen...?
Speculatie hier, speculatie daar. AZ staat negen punten voor, ze zullen wel dom zijn om het te verspelen. Ajax heeft het kampioenschap vergooid afgelopen weekend, daar gaat iedereen eigenlijk van uit. Wat maakt het nu nog uit.
Het enige wat we moeten doen, is elke wedstrijd voor de volle punten gaan. Ik wil inzet zien. Inzet zoals de wedstrijd tegen NEC een paar weken geleden. Meer kunnen we niet doen. En misschien, heel misschien, verspeelt AZ genoeg punten. Een piepklein sprankje hoop. En anders behouden we die tweede plaats. Teleurstellend, maar in elk geval weer voorronde Champions League. Kijken hoe we dat dit keer doen.
Het enige wat we moeten doen, is elke wedstrijd voor de volle punten gaan. Ik wil inzet zien. Inzet zoals de wedstrijd tegen NEC een paar weken geleden. Meer kunnen we niet doen. En misschien, heel misschien, verspeelt AZ genoeg punten. Een piepklein sprankje hoop. En anders behouden we die tweede plaats. Teleurstellend, maar in elk geval weer voorronde Champions League. Kijken hoe we dat dit keer doen.
donderdag 29 januari 2009
Voetbalplaatjes
Met een mand vol boodschappen sta ik bij de kassa van de Albert Heijn. Twee mensen staan voor me. Ik staar wat de leegte in, enigszins in trance door het herhaaldelijke beep - beep - beep. Mijn blik glijdt af naar de ingang, waar twee jongetjes van rond de negen jaar alle klanten als een havik in de gaten houden. Af en toe wijst de een, waarop de ander het slachtoffer iets vraagt. Op zijn of haar beurt geeft deze de jongetjes iets, of loopt nors door.
Het zweet breekt me uit als nog maar één iemand voor me staat. De jongetjes hebben mijn kassa in de gaten en wijzen. Veel te snel ben ik aan de beurt. Nerveus plaats ik mijn boodschappen op de band. Ik reageer afwezig op de vraag: 'Bonuskaart?' en kijk vanuit mijn ooghoeken naar de uitgang. Mijn boodschappen stop ik vlug in mijn tas en met grote stappen loop ik weg. Het kleine jongetje wijst. Het grote jongetje slaat toe. "Mevrouw, mag ik uw voetbalplaatjes?"
Wat een uitvinding. Voetbalplaatjes. En dan bij de boodschappen. De Albert Heijn ziet zijn omzet deze weken goeien. Kredietcrisis? Nee hoor. Niet als je voetbalplaatjes krijgt bij elke tien euro. Resultaat: dranghekken bij de AH in Nijmegen.
Elke voetballiefhebber - waarschijnlijk zelfs iedereen - weet dat het concept van voetbalplaatjes in een album plakken niet nieuw is. Vroeger, in die goeie ouwe tijd, was Panini verspreider van de stickers. Voor 70 cent een zakje plaatjes bij de Spar in het dorp. Stapels dubbele plaatjes, vreugde als in het veertigste zakje dat je opende nét Luc Nilis zat, die had je namelijk nog niet! En bij de laatste vijftien het formulier naar Panini sturen. Op dit formulier kon je aangeven welke stickers nog ontbraken en maximaal vijftien nabestellen. Mijn moeder vulde het altijd in, want ik snapte toen ik zeven was niet hoe het werkte. Een keer had ze een verkeerd hokje aangekruist, waardoor een plaatje bezorgd werd die ik al drie keer had.
Maar nu maakt ze het goed. Met connecties bij de Albert Heijn en elke week een wagen vol boodschappen, zijn er voetbalplaatjes in overvloed. En zo kwam het dat ik vrijdag thuis kwam en er een album met vijfentwintig zakjes voetbalplaatjes lag. Net zo blij als vroeger ging ik op de grond zitten. Stuk voor stuk scheurde ik de zakjes open en sorteerde de plaatjes per club. Shit, vier keer het logo van PSV. Melvin Platje dubbel. Ook twee keer Sulejmani, maar die kan ik altijd nog gebruiken voor mijn sterrenelftal. Ik heb zitten plakken met mijn tong tussen m'n tanden en ogen enigszins toegeknepen. Ultieme precisie is vereist. Het plaatje moet natuurlijk wel precies tussen de lijnen passen. Even voelde ik me weer helemaal zeven.
Waarschijnlijk was ik in die tijd ook bij de supermarkt gaan staan voor plaatjes. Bij de Albert Heijn in Nijmegen hebben ze dranghekken geplaatst om de bedelende kinderen in bedwang te houden. De Plus, vorig jaar de verspreider van voetbalkaarten, had toen een betere oplossing. Bij de uitgang stond een dug-out met een meter ervoor een lijn. Alle kinderen die voetbalplaatjes wilden, moesten in de dug-out gaan zitten en in elk geval achter de lijn blijven. Elk kind hield zich eraan, want het was net alsof je een echte coach bent, die naar de tribune wordt gestuurd als je het veld betreedt of commentaar op de leiding hebt.
Bij de Albert Heijn in Utrecht is het nog niet zo goed geregeld. Met mijn booschappentas vol kijk ik de jongetjes aan. Twee paar hoopvolle ogen kijken terug. Even voel ik me schuldig, maar de wereld van de voetbalplaatjes is hard. "Nee sorry, ik wil ze graag zelf houden."
Het zweet breekt me uit als nog maar één iemand voor me staat. De jongetjes hebben mijn kassa in de gaten en wijzen. Veel te snel ben ik aan de beurt. Nerveus plaats ik mijn boodschappen op de band. Ik reageer afwezig op de vraag: 'Bonuskaart?' en kijk vanuit mijn ooghoeken naar de uitgang. Mijn boodschappen stop ik vlug in mijn tas en met grote stappen loop ik weg. Het kleine jongetje wijst. Het grote jongetje slaat toe. "Mevrouw, mag ik uw voetbalplaatjes?"
Wat een uitvinding. Voetbalplaatjes. En dan bij de boodschappen. De Albert Heijn ziet zijn omzet deze weken goeien. Kredietcrisis? Nee hoor. Niet als je voetbalplaatjes krijgt bij elke tien euro. Resultaat: dranghekken bij de AH in Nijmegen.
Elke voetballiefhebber - waarschijnlijk zelfs iedereen - weet dat het concept van voetbalplaatjes in een album plakken niet nieuw is. Vroeger, in die goeie ouwe tijd, was Panini verspreider van de stickers. Voor 70 cent een zakje plaatjes bij de Spar in het dorp. Stapels dubbele plaatjes, vreugde als in het veertigste zakje dat je opende nét Luc Nilis zat, die had je namelijk nog niet! En bij de laatste vijftien het formulier naar Panini sturen. Op dit formulier kon je aangeven welke stickers nog ontbraken en maximaal vijftien nabestellen. Mijn moeder vulde het altijd in, want ik snapte toen ik zeven was niet hoe het werkte. Een keer had ze een verkeerd hokje aangekruist, waardoor een plaatje bezorgd werd die ik al drie keer had.
Maar nu maakt ze het goed. Met connecties bij de Albert Heijn en elke week een wagen vol boodschappen, zijn er voetbalplaatjes in overvloed. En zo kwam het dat ik vrijdag thuis kwam en er een album met vijfentwintig zakjes voetbalplaatjes lag. Net zo blij als vroeger ging ik op de grond zitten. Stuk voor stuk scheurde ik de zakjes open en sorteerde de plaatjes per club. Shit, vier keer het logo van PSV. Melvin Platje dubbel. Ook twee keer Sulejmani, maar die kan ik altijd nog gebruiken voor mijn sterrenelftal. Ik heb zitten plakken met mijn tong tussen m'n tanden en ogen enigszins toegeknepen. Ultieme precisie is vereist. Het plaatje moet natuurlijk wel precies tussen de lijnen passen. Even voelde ik me weer helemaal zeven.
Waarschijnlijk was ik in die tijd ook bij de supermarkt gaan staan voor plaatjes. Bij de Albert Heijn in Nijmegen hebben ze dranghekken geplaatst om de bedelende kinderen in bedwang te houden. De Plus, vorig jaar de verspreider van voetbalkaarten, had toen een betere oplossing. Bij de uitgang stond een dug-out met een meter ervoor een lijn. Alle kinderen die voetbalplaatjes wilden, moesten in de dug-out gaan zitten en in elk geval achter de lijn blijven. Elk kind hield zich eraan, want het was net alsof je een echte coach bent, die naar de tribune wordt gestuurd als je het veld betreedt of commentaar op de leiding hebt.
Bij de Albert Heijn in Utrecht is het nog niet zo goed geregeld. Met mijn booschappentas vol kijk ik de jongetjes aan. Twee paar hoopvolle ogen kijken terug. Even voel ik me schuldig, maar de wereld van de voetbalplaatjes is hard. "Nee sorry, ik wil ze graag zelf houden."
woensdag 28 januari 2009
Dag Huub, dáág!
Dat werd tijd. Huub komt er nu achter dat er geen klik is met de spelersgroep, terwijl heel Nederland het al tijden wist. Maar ja, zo gaan die dingen hè. Op de een of andere manier weet heel Nederland het al voor een trainer of club ingrijpt. Zoals heel Nederland in augustus al wist dat Evander Sno geen versterking is op Van Basten's selectie bij Ajax. Volgens mij is hij er nog steeds niet helemaal achter.
Maar goed, PSV. Mensen die me kennen, weten dat ik niet zo van deze club houd. Een aantal vervelende spelers, dat is tot daar aan toe, maar de speelstijl staat me ook niet aan. Opzich heb ik wel respect voor goed uitgevoerd countervoetbal. Een club als AC Milan ben ik geen fan van, maar als ze winnen door middel van een goed uitgevoerde counter, met prachtige passes, dan kan ik het wel hebben.
PSV heeft een tijd goed, terughoudend voetbal gespeeld. In 2006/2007 waren ze de eerste helft van de competitie heer en meester en zaaide ze overal respect met hun speelstijl. In de Champions League had PSV een seizoen eerder zelfs onverdiend verloren van de uitvinders van het countervoetbal, AC Milan. Een jaar later, een editie van dit toernooi later, wist PSV Arsenal opzij te zetten in een wedstrijd waarin de Eindhovenaren beter waren. Dit terwijl elke voetballiefhebber zou beamen dat Arsenal meer kwaliteit heeft lopen. Het countervoetbal is gewoon een zeer effectief middel om te winnen.
De wedstrijd tegen Arsenal was een van de laatste echt goede wedstrijden van PSV. In de tweede helft van de competitie zakte Ronald Koeman en zijn mannen ver terug en werden op het nippertje kampioen - een zwarte dag voor de Ajax of AZ fan, een prachtige dag voor de voetballiefhebber met Radio 1 aan.
Het seizoen erna pakte PSV ook het kampioenschap. Maar dit keer was het een kwestie van gewoon heel veel geluk én een hele goede keeper hebben. Wedstrijden werden in de 86e minuut in hun voordeel beslist, terwijl ze de onderliggende partij waren geweest. Het is een kwaliteit, zeggen sommigen, maar als een team duidelijk veel slechter was dan de tegenstander, heeft dit team de zege gewoon niet verdiend. PSV won op die manier van bijvoorbeeld Willem II en Excelsior, waar hun concurrenten in de strijd om de titel minder geluk hadden.
Dit seizoen is het geluk van PSV gekeerd. De keeper die in elk geval de laatste twee kampioenschappen heeft gered, is vertrokken en vervangen door de uiterst matige keeper Isaakson. De verdediging waar PSV altijd al zo hard op leunt is niet capabel, waar Fransman Bréchet het beste voorbeeld van is. Sterspeler Affelay heeft de vaardigheden niet of is nog te jong om zijn ploeg te trekken. PSV heeft het vermogen verloren om wedstrijden in de laatste minuten te winnen. PSV heeft het geluk niet meer aan hun zijde. Gevolg hiervan is dat Huub Stevens vertrekt bij de selectie 'waar hij geen klik mee had'. Dank je Huub. Het waren 198 fantástische dagen.
Maar goed, PSV. Mensen die me kennen, weten dat ik niet zo van deze club houd. Een aantal vervelende spelers, dat is tot daar aan toe, maar de speelstijl staat me ook niet aan. Opzich heb ik wel respect voor goed uitgevoerd countervoetbal. Een club als AC Milan ben ik geen fan van, maar als ze winnen door middel van een goed uitgevoerde counter, met prachtige passes, dan kan ik het wel hebben.
PSV heeft een tijd goed, terughoudend voetbal gespeeld. In 2006/2007 waren ze de eerste helft van de competitie heer en meester en zaaide ze overal respect met hun speelstijl. In de Champions League had PSV een seizoen eerder zelfs onverdiend verloren van de uitvinders van het countervoetbal, AC Milan. Een jaar later, een editie van dit toernooi later, wist PSV Arsenal opzij te zetten in een wedstrijd waarin de Eindhovenaren beter waren. Dit terwijl elke voetballiefhebber zou beamen dat Arsenal meer kwaliteit heeft lopen. Het countervoetbal is gewoon een zeer effectief middel om te winnen.
De wedstrijd tegen Arsenal was een van de laatste echt goede wedstrijden van PSV. In de tweede helft van de competitie zakte Ronald Koeman en zijn mannen ver terug en werden op het nippertje kampioen - een zwarte dag voor de Ajax of AZ fan, een prachtige dag voor de voetballiefhebber met Radio 1 aan.
Het seizoen erna pakte PSV ook het kampioenschap. Maar dit keer was het een kwestie van gewoon heel veel geluk én een hele goede keeper hebben. Wedstrijden werden in de 86e minuut in hun voordeel beslist, terwijl ze de onderliggende partij waren geweest. Het is een kwaliteit, zeggen sommigen, maar als een team duidelijk veel slechter was dan de tegenstander, heeft dit team de zege gewoon niet verdiend. PSV won op die manier van bijvoorbeeld Willem II en Excelsior, waar hun concurrenten in de strijd om de titel minder geluk hadden.
Dit seizoen is het geluk van PSV gekeerd. De keeper die in elk geval de laatste twee kampioenschappen heeft gered, is vertrokken en vervangen door de uiterst matige keeper Isaakson. De verdediging waar PSV altijd al zo hard op leunt is niet capabel, waar Fransman Bréchet het beste voorbeeld van is. Sterspeler Affelay heeft de vaardigheden niet of is nog te jong om zijn ploeg te trekken. PSV heeft het vermogen verloren om wedstrijden in de laatste minuten te winnen. PSV heeft het geluk niet meer aan hun zijde. Gevolg hiervan is dat Huub Stevens vertrekt bij de selectie 'waar hij geen klik mee had'. Dank je Huub. Het waren 198 fantástische dagen.
maandag 26 januari 2009
Menselijkheid
En weer gaat het over de scheidsrechter. Altijd als ik zelf iets te zeuren heb over de scheidsrechters, probeer ik na te gaan of het puur is omdat ik Ajacied ben. Gevoelens als 'we zijn genaaid' probeer ik echt naast me neer te leggen en mijn mening probeer ik ook te bevestigen met voorbeelden uit andere wedstrijden.
'En Wegereef is een regelneef. Volgens het wetboek van het voetbal heeft hij gelijk. Hij mag een fel protesterende voetballer de gele kaart geven.' (Bron: volkskrant.nl, 26 januari 2009)
Dit klopt, maar de tweede zin van dit stuk geeft aan waar voor mij het probleem zit. 'Volgens het wetboek van voetbal heeft hij gelijk', maar bij een wetboek zijn toch altijd verzachtende omstandigheden, met als gevolg een lagere straf? En iemand die al meerdere malen een strafbaar feit heeft begaan krijgt toch juist een hogere?
Het gaat mij om deze twee dingen. Als met beide omstandigheden rekening wordt gehouden in een voetbalwedstrijd, brengt het wat meer menselijkheid in de arbitrage. Zo zou een jongen als Vertonghen, het prototype Belg (beleefd, ingehouden), minder snel tegen een gele kaart aan moeten lopen. Zo vaak is hij niet de plaaggeest van de scheidsrechter, dus wat mij betreft mag hij meer maken dan bijvoorbeeld Luis Suárez.
En denk daarbij aan de verzachtende omstandigheden. 1-0 achter, al heel wat kansen gemist, speelt zelf niet de meest gelukkige wedstrijd van zijn carrière en daarnaast wás het ook echt een ingooi voor Ajax. Om daar nou een tweede kaart voor te trekken, getuigt in mijn ogen van weinig inlevingsvermogen en juist de scheidsrechters die hier over beschikken, zijn naar mijn mening de beste scheidsrechter.
De gele kaart van Vertonghen is wel de aanleiding van deze blog, maar natuurlijk vind ik dat het in elke situatie bij elke club geldt. Zo zou Lazovic sneller een gele kaart moeten krijgen bij een schwalbe dan Koevermans (en bij Ajax Suárez sneller dan Sulejmani), van Wolfswinkel moet minder snel gestraft worden voor commentaar op de leiding dan Hofs en moet Nesu van FC Utrecht sneller geel krijgen voor een vervelende tackle dan Keller.
Het gaat mij om het stukje menselijkheid en inlevingsvermogen bij het fluiten van een wedstrijd. Niet klakkeloos het wetboek overnemen, maar de omstandigheden en de persoon betrekken bij de beoordeling. Volgens mij worden de Nederlandse scheidsrechters er alleen maar beter van.
'En Wegereef is een regelneef. Volgens het wetboek van het voetbal heeft hij gelijk. Hij mag een fel protesterende voetballer de gele kaart geven.' (Bron: volkskrant.nl, 26 januari 2009)
Dit klopt, maar de tweede zin van dit stuk geeft aan waar voor mij het probleem zit. 'Volgens het wetboek van voetbal heeft hij gelijk', maar bij een wetboek zijn toch altijd verzachtende omstandigheden, met als gevolg een lagere straf? En iemand die al meerdere malen een strafbaar feit heeft begaan krijgt toch juist een hogere?
Het gaat mij om deze twee dingen. Als met beide omstandigheden rekening wordt gehouden in een voetbalwedstrijd, brengt het wat meer menselijkheid in de arbitrage. Zo zou een jongen als Vertonghen, het prototype Belg (beleefd, ingehouden), minder snel tegen een gele kaart aan moeten lopen. Zo vaak is hij niet de plaaggeest van de scheidsrechter, dus wat mij betreft mag hij meer maken dan bijvoorbeeld Luis Suárez.
En denk daarbij aan de verzachtende omstandigheden. 1-0 achter, al heel wat kansen gemist, speelt zelf niet de meest gelukkige wedstrijd van zijn carrière en daarnaast wás het ook echt een ingooi voor Ajax. Om daar nou een tweede kaart voor te trekken, getuigt in mijn ogen van weinig inlevingsvermogen en juist de scheidsrechters die hier over beschikken, zijn naar mijn mening de beste scheidsrechter.
De gele kaart van Vertonghen is wel de aanleiding van deze blog, maar natuurlijk vind ik dat het in elke situatie bij elke club geldt. Zo zou Lazovic sneller een gele kaart moeten krijgen bij een schwalbe dan Koevermans (en bij Ajax Suárez sneller dan Sulejmani), van Wolfswinkel moet minder snel gestraft worden voor commentaar op de leiding dan Hofs en moet Nesu van FC Utrecht sneller geel krijgen voor een vervelende tackle dan Keller.
Het gaat mij om het stukje menselijkheid en inlevingsvermogen bij het fluiten van een wedstrijd. Niet klakkeloos het wetboek overnemen, maar de omstandigheden en de persoon betrekken bij de beoordeling. Volgens mij worden de Nederlandse scheidsrechters er alleen maar beter van.
zaterdag 24 januari 2009
Zieke mensen
Even iets anders, omdat er ook andere dingen dan voetbal zijn:
http://www.nu.nl/algemeen/1904600/steekpartij-belgische-creche-eist-drie-levens.html
Dit is echt zo walgelijk. Het behoeft volgens mij weinig woorden om uit te leggen waarom. En het erge erbij is dat het min of meer 'toevallig' is. Meestal als er dit soort enge dingen gebeuren is er een reden voor, hoe stom die reden ook is, over het algemeen kan je vertellen waarom iemand iets doet. Hier is geen reden voor. Dit is gewoon een ziek mens. Twee baby's neergestoken 'omdat hij er zin in had', in principe. Gadverdamme.
http://www.nu.nl/algemeen/1904600/steekpartij-belgische-creche-eist-drie-levens.html
Dit is echt zo walgelijk. Het behoeft volgens mij weinig woorden om uit te leggen waarom. En het erge erbij is dat het min of meer 'toevallig' is. Meestal als er dit soort enge dingen gebeuren is er een reden voor, hoe stom die reden ook is, over het algemeen kan je vertellen waarom iemand iets doet. Hier is geen reden voor. Dit is gewoon een ziek mens. Twee baby's neergestoken 'omdat hij er zin in had', in principe. Gadverdamme.
maandag 19 januari 2009
Stevie G.
Altijd al heb ik een zwak gehad voor Liverpool. Naast Ajax is het de club waar ik het meest mee begaan ben. Ook ik heb in mei 2005 voor de TV gezeten. Bang dat AC Milan, zoals altijd, toch nog met een mazzelgoal won. Knieën opgetrokken, zodat ik me erachter kon verschuilen als Liverpool een penalty miste. Uiteindelijk springend door de kamer, want ze hadden gewonnen! Stevie G. had gewonnen van de meest irritante goaltjesdief aller tijden: Pipo Inzaghi.
Gerrard werd vanaf dien mijn Liverpoolse held en afgelopen kerst was ik zo gelukkig om hem in actie te zien op Anfield tegen the Bolton Wanderers. Ik ben gewend om de week in de ArenA te zitten, een multifunctioneel voetbalstadion/evenementenhal. Dan was dit wel wat anders.
Middenin een woonwijk met huizen waar houten platen voor de ramen gespijkerd zijn, rondom het stadion alleen maar mensen met rode shirts met een six-pack in hun hand, programmaboekverkopers en figuren met een capuchon op die bijna onhoorbaar en met tien woorden per seconde: ‘Wanna buy a ticket?’ zeggen. Niks kaartjesscanner, gewoon een smal poortje en een dame achter een loket die controleert of je de juiste entreebewijzen hebt. Twee stenen trappen op, de helft zo groot als de trappen van de FCJ.
En opeens sta je er. Houten stoeltjes die niet meer goed inklappen. -3 graden maar het is warm omdat je geperst staat tussen de personen links en rechts van je. Het veld zo dichtbij dat je op rij één van de spelers zou kunnen aanraken als je een arm uitstrekt.
You’ll never walk alone klinkt voor de wedstrijd en het hele stadion houdt zijn of haar sjaaltje omhoog terwijl ze luidkeels meezingen. Veel van deze sjaaltjes zijn vast gekocht bij een van de vele sjaalverkopers buiten het stadion die, als je heel goed luistert naar het accent, zo vaak mogelijk, ‘I sell scarves’ roepen. Het hele stadion zingt mee met Gerry and the Pacemakers terwijl Liverpool en Bolton het veld betreden.
Geïmproviseerde kippengaas hekken bij het uitvak, dat slechts gescheiden wordt van thuissupporters door een geul van twee meter breed, een even dik lint aan de andere kant en een dozijn sterke kerels. Iemand die kwaad wil doen, kan zo overspringen, maar ze doen het niet. Van vier kanten echoot ‘Liverpool’ door het stadion, het uitvak berispt het thuispubliek vanwege de stilte die af en toe in het stadion is door “3-0, and they still don’t sing” te roepen. Een aantal Liverpoolians staat op met woeste handgebaren naar het uitvak en een hoop verbaal geweld, maar de meeste supporters lachen. Sommigen applaudisseren zelfs.
En wat was hij briljant. Steve Gerrard draagt Liverpool, geholpen door Riera aan de ene kant en Benayoun aan de andere. Hij passt de bal over vijftig meter in de schoenen van Riera. Een paar minuten later neemt hij aan en speelt gelijk af naar de andere kant. Steve Gerrard werkt, rent, speelt af, wint duels, geeft corners zo perfect dat een aanvaller ze alleen nog maar hoeft te koppen. Wat een held.
Liverpool won met 3-0 en vanaf de wissel van Gerrard, die gespaard werd voor de wedstrijd tegen Newcastle twee dagen later, was het spel lang niet zo speciaal meer. Maar wat een speler. En wat een stadion.
Gerrard werd vanaf dien mijn Liverpoolse held en afgelopen kerst was ik zo gelukkig om hem in actie te zien op Anfield tegen the Bolton Wanderers. Ik ben gewend om de week in de ArenA te zitten, een multifunctioneel voetbalstadion/evenementenhal. Dan was dit wel wat anders.
Middenin een woonwijk met huizen waar houten platen voor de ramen gespijkerd zijn, rondom het stadion alleen maar mensen met rode shirts met een six-pack in hun hand, programmaboekverkopers en figuren met een capuchon op die bijna onhoorbaar en met tien woorden per seconde: ‘Wanna buy a ticket?’ zeggen. Niks kaartjesscanner, gewoon een smal poortje en een dame achter een loket die controleert of je de juiste entreebewijzen hebt. Twee stenen trappen op, de helft zo groot als de trappen van de FCJ.
En opeens sta je er. Houten stoeltjes die niet meer goed inklappen. -3 graden maar het is warm omdat je geperst staat tussen de personen links en rechts van je. Het veld zo dichtbij dat je op rij één van de spelers zou kunnen aanraken als je een arm uitstrekt.
You’ll never walk alone klinkt voor de wedstrijd en het hele stadion houdt zijn of haar sjaaltje omhoog terwijl ze luidkeels meezingen. Veel van deze sjaaltjes zijn vast gekocht bij een van de vele sjaalverkopers buiten het stadion die, als je heel goed luistert naar het accent, zo vaak mogelijk, ‘I sell scarves’ roepen. Het hele stadion zingt mee met Gerry and the Pacemakers terwijl Liverpool en Bolton het veld betreden.
Geïmproviseerde kippengaas hekken bij het uitvak, dat slechts gescheiden wordt van thuissupporters door een geul van twee meter breed, een even dik lint aan de andere kant en een dozijn sterke kerels. Iemand die kwaad wil doen, kan zo overspringen, maar ze doen het niet. Van vier kanten echoot ‘Liverpool’ door het stadion, het uitvak berispt het thuispubliek vanwege de stilte die af en toe in het stadion is door “3-0, and they still don’t sing” te roepen. Een aantal Liverpoolians staat op met woeste handgebaren naar het uitvak en een hoop verbaal geweld, maar de meeste supporters lachen. Sommigen applaudisseren zelfs.
En wat was hij briljant. Steve Gerrard draagt Liverpool, geholpen door Riera aan de ene kant en Benayoun aan de andere. Hij passt de bal over vijftig meter in de schoenen van Riera. Een paar minuten later neemt hij aan en speelt gelijk af naar de andere kant. Steve Gerrard werkt, rent, speelt af, wint duels, geeft corners zo perfect dat een aanvaller ze alleen nog maar hoeft te koppen. Wat een held.
Liverpool won met 3-0 en vanaf de wissel van Gerrard, die gespaard werd voor de wedstrijd tegen Newcastle twee dagen later, was het spel lang niet zo speciaal meer. Maar wat een speler. En wat een stadion.
zondag 18 januari 2009
De slechtse scheidsrechter
Het is heel makkelijk om te schelden op de scheidsrechter. Ik probeer ook altijd zo objectief mogelijk te kijken naar de beslissingen van de arbiters. Dit lukt niet altijd, zeker niet als Ajax speelt, maar meestal besef ik wel achteraf dat mijn gevit op de scheids meer frustratie was van mezelf.
Er is echter één scheidsrechter die maar in één ding consequent is en dat is dat hij altijd slecht fluit. Kevin Blom. In 2007 verkozen tot scheidsrechter van het jaar. Terwijl hij dus zo inconsequent is als het maar kan! Het ene moment geeft hij een gele kaart voor een klein duwtje, het andere moment geeft hij niets voor een doodschop. Bij Ajax - FC Groningen in september 2007 - overigens de dag voordat hij verkozen werd tot scheids van het jaar - deelde hij de eerste zestig minuten amper een kaart uit. De tien minuten erna voelde hij zich echter geroepen om het goed te maken en gaf hij er gelijk drie. Of het nou Ajax, Feyenoord, of Volendam is: iedereen voelt zich genaaid door Blom.
Daarnaast wordt de heer Blom geintimideerd door het thuispubliek en de spelers. Als het publiek joelt na een correcte tackle, ziet hij opeens een overtreding. Als de spelers appelleren, komt er een corner waar een doeltrap gegeven moet worden.
Kevin Blom is op het veld een zwakke persoonlijkheid die niet goed weet waar hij wel en niet voor moet fluiten. Fouten maakt hij goed met nieuwe fouten, om beide teams het gevoel te laten geven dat hij niet partijdig is maar ondertussen voelen beide partijen zich genaaid. Hij staat symbool voor het falende beleid met de scheidsrechters van de KNVB.
Er is echter één scheidsrechter die maar in één ding consequent is en dat is dat hij altijd slecht fluit. Kevin Blom. In 2007 verkozen tot scheidsrechter van het jaar. Terwijl hij dus zo inconsequent is als het maar kan! Het ene moment geeft hij een gele kaart voor een klein duwtje, het andere moment geeft hij niets voor een doodschop. Bij Ajax - FC Groningen in september 2007 - overigens de dag voordat hij verkozen werd tot scheids van het jaar - deelde hij de eerste zestig minuten amper een kaart uit. De tien minuten erna voelde hij zich echter geroepen om het goed te maken en gaf hij er gelijk drie. Of het nou Ajax, Feyenoord, of Volendam is: iedereen voelt zich genaaid door Blom.
Daarnaast wordt de heer Blom geintimideerd door het thuispubliek en de spelers. Als het publiek joelt na een correcte tackle, ziet hij opeens een overtreding. Als de spelers appelleren, komt er een corner waar een doeltrap gegeven moet worden.
Kevin Blom is op het veld een zwakke persoonlijkheid die niet goed weet waar hij wel en niet voor moet fluiten. Fouten maakt hij goed met nieuwe fouten, om beide teams het gevoel te laten geven dat hij niet partijdig is maar ondertussen voelen beide partijen zich genaaid. Hij staat symbool voor het falende beleid met de scheidsrechters van de KNVB.
woensdag 14 januari 2009
Medelijden
Als Ajacied moet je heel hard lachen in deze tijden. Feyenoord staat tien plaatsen lager en - het is niet in bedektere termen te zeggen - de tering is uitgebroken in Rotterdam. 2008 zou het gouden jaar moeten worden. Feyenoord 100 jaar! Er kwam een jubileum shirt, een jubileum boek, een jubileum feest. Maar de malaise waar Feyenoord onder Bert van Marwijk aan het begin van het vorige seizoen enigszins uit leek te klimmen, is in 2008 in alle hevigheid teruggekomen en gaat in januari 2009 gewoon door. Gertjan Verbeek is vandaag op non-actief gesteld en zo verslijt Feyenoord vier trainers in twee seizoenen (als je de twee fan-tas-ti-sche dagen meetelt dat 'Don Leo' er was). En Feyenoord is allang niet meer de club van Rotterdam, want ze hebben geen punt gepakt tegen hun stadsgenoten afgelopen jaar. Dieperliggend zijn de financiële problemen van de club aan de Maas. Ja, als Ajacied kan je met een grote glimlach het web afstruinen, de sportpagina's van de krant lezen en voor de tv het Sportjournaal kijken.
Maar het is niet leuk meer. Twee jaar geleden kon ik nog smakelijk lachen om de zevende plaats in de Eredivisie van Feyenoord, maar niet vanwege de club zelf. Meer om een soort leedvermaak. Vanwege de Feyenoorders die mij uitlachten na Ajax - Kopenhagen en Ajax - Slavia Praag. Nu is zelfs dat niet meer leuk. De Feyenoorders geven het allemaal massaal toe: ze spelen beroerd.
Als Ajacied zou je hard moeten lachen in deze tijden. Ik heb eigenlijk alleen maar medelijden. Met de spelers van Feyenoord, waar nu Danny Buijs is vertrokken naar de club waar hij hoort geen vervelende speler meer is. Sterker nog, jongens als Biseswar, Fer en Wijnaldum gun je meer.
Ik heb medelijden met Gertjan Verbeek, want ligt het aan hem dat zijn selectie niet functioneert? De spelersgroep heeft geen vertrouwen meer in hem door een incident waar Feyenoord niet verder op in wil gaan, maar het is moeilijk voor mij om te geloven dat in zo'n ogenschijnlijk sympathieke man een Huub Stevens schuilgaat. De supporters steunen Verbeek. De coach krijgt niet de schuld, maar de directie is eigenlijk al jaren volgens supporters de hoofdverantwoordelijke van de beroerde prestaties.
Luid gejuich klonk toen op de persconferentie vanavond bekend werd gemaakt dat Wim Jansen en Peter Bosz ook opstappen. Het is een schoonmaak à la FC Utrecht, maar wel doeltreffender dan Verbeek ontslaan. Want het probleem bij Feyenoord zit hem niet in een slechte coach. Het is falend beleid en gebrekkige financiële middelen.
Als Ajacied zou je hard moeten lachen in deze tijden. Bij mij verschijnt alleen een kleine glimlach bij het horen van de stelling van Voetbal International afgelopen maandag: 'Onder Erwin Koeman ging het zo slecht nog niet.'
Maar het is niet leuk meer. Twee jaar geleden kon ik nog smakelijk lachen om de zevende plaats in de Eredivisie van Feyenoord, maar niet vanwege de club zelf. Meer om een soort leedvermaak. Vanwege de Feyenoorders die mij uitlachten na Ajax - Kopenhagen en Ajax - Slavia Praag. Nu is zelfs dat niet meer leuk. De Feyenoorders geven het allemaal massaal toe: ze spelen beroerd.
Als Ajacied zou je hard moeten lachen in deze tijden. Ik heb eigenlijk alleen maar medelijden. Met de spelers van Feyenoord, waar nu Danny Buijs is vertrokken naar de club waar hij hoort geen vervelende speler meer is. Sterker nog, jongens als Biseswar, Fer en Wijnaldum gun je meer.
Ik heb medelijden met Gertjan Verbeek, want ligt het aan hem dat zijn selectie niet functioneert? De spelersgroep heeft geen vertrouwen meer in hem door een incident waar Feyenoord niet verder op in wil gaan, maar het is moeilijk voor mij om te geloven dat in zo'n ogenschijnlijk sympathieke man een Huub Stevens schuilgaat. De supporters steunen Verbeek. De coach krijgt niet de schuld, maar de directie is eigenlijk al jaren volgens supporters de hoofdverantwoordelijke van de beroerde prestaties.
Luid gejuich klonk toen op de persconferentie vanavond bekend werd gemaakt dat Wim Jansen en Peter Bosz ook opstappen. Het is een schoonmaak à la FC Utrecht, maar wel doeltreffender dan Verbeek ontslaan. Want het probleem bij Feyenoord zit hem niet in een slechte coach. Het is falend beleid en gebrekkige financiële middelen.
Als Ajacied zou je hard moeten lachen in deze tijden. Bij mij verschijnt alleen een kleine glimlach bij het horen van de stelling van Voetbal International afgelopen maandag: 'Onder Erwin Koeman ging het zo slecht nog niet.'
dinsdag 13 januari 2009
De stilte rond Nicky Hofs
Ron Jans: in mijn ogen een van de leukste coaches van de eredivisie. Een sympathieke kerel, eerlijk ook. Als Groningen goed speelt, straalt hij met een glimlach van oor tot oor. Als Groningen een mindere wedstijd heeft, zegt hij dit ook eerlijk in de camera. Iets minder stralend, dat wel. Ron Jans is een soort Jari Litmanen, of Edwin van der Sar: het is onmogelijk een hekel aan hem te hebben.
Maar ook geliefde mensen maken fouten. Zo is zelfs Jari Litmanen ooit in de fout gegaan tegen Volendam. Dit leverde hem zijn enige rode kaart in zijn carierre tot nu toe op. En ook Van der Sar heeft ooit een schwalbe gemaakt waar Luis Suarez trots op zou zijn (WK '98, Diego Ortega. Als je het niet weet: youtube). Ron Jans liet dit stukje menselijkheid twee weken gelden zien. Heel Studio Sport kijkend Nederland zag hoe de coach zijn middelvinger opstak bij de 2-3 van Groningen.
De KNVB in oproer. De sportprogramma's op TV in oproer want dit kan écht niet. Hij steekt zijn míddelvinger op. Dat is echt disrespectvol tegenover Kevin Blom, die anderhalve minuut extra blessuretijd bijtelde. Er werd een onderzoek ingesteld. Net als eerder dit seizoen uitspraken van Huntelaar onderzocht werden - want het is niet te begrijpen dat je vlak na een Ajax - Feyenoord je frustraties uit. Net zoals eerder in december een elleboogstoot van Suarez die alleen Arno Vermeulen had gezien onderzocht werd door de KNVB.
Ron Jans. Een coach die in vele opzichten een toonbeeld van goedheid is steekt zijn middelvinger op. Hebben ze niet iets beter te doen bij de KNVB? Ik heb nog wel een suggestie: Nicky Hofs heeft op 26 oktober een poging gedaan om Jeroen Heubach van FC Twente gehandicapt te schoppen. In de wedstrijd kreeg hij geen kaart en het is niet onderzocht. Hij ging niet voor de bal en kwam met vrijwel gestrekt been in op de onderrug van Heubach. Nergens is de overtreding nog te vinden. Hij staat niet in de samenvatting van Eredivisie live, terwijl hij wel bij de NOS te zien was. Nergens op internet wordt de aanslag van Nicky Hofs besproken. Je zou er haast dingen van gaan denken.
Je hoort er he-le-maal niets over! Terwijl het wat mij betreft de meest schandalige overtreding in de eredivisie van dit seizoen is. Minimaal vier wedstrijden schorsing. Maar nee, de KNVB is veel te druk bezig met 'de houding op de velden'. Dat Perez een tijd geleden vijf wedstrijden schorsing kreeg omdat hij een grensrechter een kankerneger noemde, snap ik. Maar een middelvinger... wie is daar nog door geintimideerd?
Maar ook geliefde mensen maken fouten. Zo is zelfs Jari Litmanen ooit in de fout gegaan tegen Volendam. Dit leverde hem zijn enige rode kaart in zijn carierre tot nu toe op. En ook Van der Sar heeft ooit een schwalbe gemaakt waar Luis Suarez trots op zou zijn (WK '98, Diego Ortega. Als je het niet weet: youtube). Ron Jans liet dit stukje menselijkheid twee weken gelden zien. Heel Studio Sport kijkend Nederland zag hoe de coach zijn middelvinger opstak bij de 2-3 van Groningen.
De KNVB in oproer. De sportprogramma's op TV in oproer want dit kan écht niet. Hij steekt zijn míddelvinger op. Dat is echt disrespectvol tegenover Kevin Blom, die anderhalve minuut extra blessuretijd bijtelde. Er werd een onderzoek ingesteld. Net als eerder dit seizoen uitspraken van Huntelaar onderzocht werden - want het is niet te begrijpen dat je vlak na een Ajax - Feyenoord je frustraties uit. Net zoals eerder in december een elleboogstoot van Suarez die alleen Arno Vermeulen had gezien onderzocht werd door de KNVB.
Ron Jans. Een coach die in vele opzichten een toonbeeld van goedheid is steekt zijn middelvinger op. Hebben ze niet iets beter te doen bij de KNVB? Ik heb nog wel een suggestie: Nicky Hofs heeft op 26 oktober een poging gedaan om Jeroen Heubach van FC Twente gehandicapt te schoppen. In de wedstrijd kreeg hij geen kaart en het is niet onderzocht. Hij ging niet voor de bal en kwam met vrijwel gestrekt been in op de onderrug van Heubach. Nergens is de overtreding nog te vinden. Hij staat niet in de samenvatting van Eredivisie live, terwijl hij wel bij de NOS te zien was. Nergens op internet wordt de aanslag van Nicky Hofs besproken. Je zou er haast dingen van gaan denken.
Je hoort er he-le-maal niets over! Terwijl het wat mij betreft de meest schandalige overtreding in de eredivisie van dit seizoen is. Minimaal vier wedstrijden schorsing. Maar nee, de KNVB is veel te druk bezig met 'de houding op de velden'. Dat Perez een tijd geleden vijf wedstrijden schorsing kreeg omdat hij een grensrechter een kankerneger noemde, snap ik. Maar een middelvinger... wie is daar nog door geintimideerd?
Abonneren op:
Posts (Atom)