Guus

WK 2002. Nederland is niet geplaatst en zoals we al jaren in de Champions League's 'echte' finales doen, kiest Nederland massaal een land uit om te steunen. Mijn broer had gezegd dat Zuid-Korea veel kwaliteit in huis had, dus raakte ik benieuwd. En inderdaad, na de eerste wedstrijd bleek het meestal van te voren afgeschreven Zuid-Korea een aardige partij voor Polen: ze wonnen met 2-0. En het werd gekker, want de Aziaten plaatsten zich voor de finales en schakelden daar Spanje en Italië uit. En aan het roer een Nederlander. Guus Hiddink bij de eerste klus waarbij hij uitgroeide tot een nationale held in binnen en buitenland.

Toen was het nog leuk dat hij zo veel succes heeft als coach. Eerder had hij met Nederland de halve finale van WK '98 bereikt, waar Brazilië in mijn herinnering onterecht won met penalty's. Guus was een held. Een geweldige coach. Later kon ik ook nog wel genieten van zijn succes met Australië, maar terwijl hij ondertussen successen met PSV behaalde, ging er toch iets mis met de relatie tussen mij een Guus.

Maar opzich, een clubteam naar het kampioenschap loodsen: geen probleem, je doet je werk. Het is voor mij jammer dat het PSV was, waardoor de eerste deukjes in het heldendom van Guus kwamen, maar als ik objectief kijk heeft Hiddink met PSV mooi voetbal laten zien. Iets wat zijn opvolgers een stuk minder nastreefden maar wel PSV-stijl kampioen werden (met heel, heel, heel veel geluk).

Waar het écht fout ging, was vorig jaar juni. Nederland - Rusland. Guus staat symbool voor een van de ongelukkigste momenten die ik met voetbal bewust heb beleefd. Recentelijk is dit gevoel geëvenaard door Ajax, na de wedstrijd tegen Olympique Marseille en gisteren in een iets mindere mate bij de wedstrijd Liverpool - Chelsea (ook Hiddink's team!). Vorig jaar zomer ging ik met 20 graden in mijn Oranje shirt naar de containerwoning van Jephta, de vriendin van mijn broer. Ik had er zin in: als we konden winnen van Italië en Frankrijk, dan moet Rusland toch lukken? We hadden verdomme het beste voetbal van het toernooi laten zien!

Maar dit bewees maar weer dat het beste voetbal niet genoeg is voor de titel. Hoewel, tegen Rusland was Nederland geen schim van het briljante Nederland van de groepsfase. Rusland wist te profiteren en Guus' team plaatste zich. Guus. Landverraad, vond ik toen. Nu weet ik dat hij professioneel genoeg is om zijn taak als trainer te volbrengen. Neemt niet weg dat ik een haat-liefdesrelatie met Guus heb overgehouden, die sinds gisteren nog extra versterkt is.

Dario, Dario

"Ole, ole, ole, ole, Dario! Dario!" klinkt nog harder dan twintig minuten geleden door het stadion als Dario Cvitanich voor zijn tweede doelpunt tekent. Dit nadat hij eerder al een assist op een wonderbaarlijk vrijstaande Enoh gaf.

Het was genieten gisteren, al was Willem II wel heel erg slecht en kwamen ze eigenlijk nog goed weg met 7-0. De dubbele cijfers hadden gehaald kunnen worden, als Jan Vertonghen wat meer geluk had gehad en Sulejmani niet wederom onzichtbaar was geweest.

En Dario... ach, Dario. Mijn hart heeft hij aan het begin van het seizoen al gestolen. Al had dat toen weinig te maken met voetballende kwaliteiten.