Daar zit hij dan. Een ventje van acht jaar, in een shirt dat gemaakt moet zijn toen zijn ouders nog niet eens aan hem dachten (het Ajax-uitshirt van ’96-97). Zak Cheetos op zijn schoot, glas ArenA-sinas in zijn hand, met grote ogen alle mensen om hem heen in zich opnemend. Het is duidelijk: dit jongetje mag met papa mee. Een van papa’s vrienden is verhinderd om de wedstrijd te bezoeken en dus gaat het ventje, dat waarschijnlijk Jari heet, naar zijn allereerste live voetbalwedstrijd.
Opvoedkundig gaat dit tegen alle adviezen in. De vader van Jari weet nog wel dat zijn zoon acht jaar is, maar zijn beste vriend ziet het niet zo. Terwijl deze veertiger zijn vierde halve liter Grolsch ondersteunt op een buik die verraadt dat er elke wedstrijd minimaal acht ingaan, heeft hij het met Jari over Jol’s keuze voor Kennedy, over lekkere wijven op de tribune en, natuurlijk, ‘die kankerkakkerlakken’, die met 2-3 wonnen in Tilburg.
Jari is alleen maar verontwaardigd dat papa’s beste vriend een regen van spuug op hem laat neerdalen. Laat staan dat hij weet hoe hij moet reageren als de man met zijn biervrije arm de lucht in stoot en ‘waar komen joden toch vandaan?’ roept.
Stiekem vind ik het mooi. Stiekem wilde ik dat ik zo’n vader had, alleen dan zonder die vriend. Eentje met een seizoenkaart en een andere vriend die lekker vaak niet kon. Maar ik vermoed nog steeds dat mijn vader, diep in zijn hart( ik schaam me er zelfs een beetje voor), een Feyenoorder is, dus toen ik klein was bleef het bij Studio Sport op zondag. Maar later, als ik zelf kinderen heb, gaan ze mee naar Ajax. Ik ga niet in 428 zitten, maar als ik de financiële middelen heb wil ik mijn kinderen zo snel mogelijk meenemen. Clubliefde is iets waar je mee opgroeit, en stel je voor… stel je voor dat je kind op een dag zegt dat het voor PSV is… ach ja, adoptie is ook altijd nog een mogelijkheid.
Met Jari komt het wel goed. Hoewel hij nog te jong lijkt om het spel echt te begrijpen, springt hij omhoog op de juiste momenten en zet zelfs dapper ‘Ja-la-la-la-la-la-la, Ajax Amsterdam!’ in. Er zijn wel momenten dat meer aardse zaken dan de Godenzonen hem tot diepe gedachten dwingen. Met een frons in zijn voorhoofd richt hij zich tot mij, om te vragen wat ik deed toen mijn voortand nog maar aan twee draadjes hing. Ik heb geen tijd om te antwoorden: samen met Jari spring ik op als Cvitanich de 6-0 maakt. Het jongetje is zijn vraag alweer vergeten. Hij weet belangrijke zaken al te scheiden van de minder belangrijke.
maandag 14 september 2009
zondag 6 september 2009
Fietsendieven
"Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet." Eén van de zinnen die me van mijn eindexamenvak Filosofie het best bijgebleven is. Ik denk dat deze zin voor iedereen geldt en dat iedereen volgens deze zin zou moeten proberen te handelen.
Nu komt hij weer van pas. Donderdagavond, lekker met een gedeelte van m'n hockeyteam uit in de stad. Ik wil mijn fiets aan een boom vast zetten, maar merk dat mijn slot niet ruim genoeg is. Ach, dan maar door de spaken heen en niet vast, hoor ik mezelf nog denken. Foute gedachte. Drie uur later is mijn fiets weg. En dat weet ik, want de groene fietstas en voetbalbel zijn nogal opvallend en als hij verplaatst was had ik hem moeten herkennen.
Je bent zo invalide zonder fiets in Utrecht. Ik doe alles fietsend en het liefst zo weinig mogelijk met de bus. En het tijdstip kon niet vervelender zijn: het begin van het nieuwe studiejaar, wanneer alle eerstejaars een nieuwe fiets kopen. Bij de kringloopwinkel en dergelijke zijn geen redelijk geprijsde fietsen meer te krijgen. Dan maar een fiets van een junk kopen? Nee. Natuurlijk zijn er twee kanten hieraan, want help je dan jezelf aan een fiets en een junk aan tien euro, of hou je een systeem in stand van fietsendieven? Ik vind dat laatste.
Dit alles klinkt vreselijk naïef, dat weet ik, want natuurlijk had ik mijn fiets beter vast moeten zetten en niet zoveel vertrouwen in mensen moeten hebben. En natuurlijk zijn er genoeg mensen die een fiets terug zouden jatten omdat ze zich daartoe gerechtvaardigd voelen. Ik wil echter handelen volgens die ene zin die mij het meest bijgebleven is: Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. En als iedereen volgens dit principe handelde, zou de wereld er een stuk beter uitzien.
Nu komt hij weer van pas. Donderdagavond, lekker met een gedeelte van m'n hockeyteam uit in de stad. Ik wil mijn fiets aan een boom vast zetten, maar merk dat mijn slot niet ruim genoeg is. Ach, dan maar door de spaken heen en niet vast, hoor ik mezelf nog denken. Foute gedachte. Drie uur later is mijn fiets weg. En dat weet ik, want de groene fietstas en voetbalbel zijn nogal opvallend en als hij verplaatst was had ik hem moeten herkennen.
Je bent zo invalide zonder fiets in Utrecht. Ik doe alles fietsend en het liefst zo weinig mogelijk met de bus. En het tijdstip kon niet vervelender zijn: het begin van het nieuwe studiejaar, wanneer alle eerstejaars een nieuwe fiets kopen. Bij de kringloopwinkel en dergelijke zijn geen redelijk geprijsde fietsen meer te krijgen. Dan maar een fiets van een junk kopen? Nee. Natuurlijk zijn er twee kanten hieraan, want help je dan jezelf aan een fiets en een junk aan tien euro, of hou je een systeem in stand van fietsendieven? Ik vind dat laatste.
Dit alles klinkt vreselijk naïef, dat weet ik, want natuurlijk had ik mijn fiets beter vast moeten zetten en niet zoveel vertrouwen in mensen moeten hebben. En natuurlijk zijn er genoeg mensen die een fiets terug zouden jatten omdat ze zich daartoe gerechtvaardigd voelen. Ik wil echter handelen volgens die ene zin die mij het meest bijgebleven is: Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. En als iedereen volgens dit principe handelde, zou de wereld er een stuk beter uitzien.
maandag 31 augustus 2009
Axel Witsel
Af en toe gebeuren er dingen op het voetbalveld, die het daglicht niet kunnen verdragen. Af en toe gebeuren er overtredingen waar iedereen het over eens is: degene die hem begaat, moet gestraft worden, en hard. Zo was het bijvoorbeeld bij Rachid Bouaouzan, die de carrière van Niels Kokmeijer vroegtijdig tot een einde bracht.
De sfeer tussen Standard Luik en Anderlecht is altijd grimmig. Het is een echte topper, waarbij beide teams nét wat harder vechten om te winnen. De testmatchen van vorig jaar maakten het er niet beter op, met als dieptepunt de gebroken kaak van Mbark Boussouffa. Vandaag vond echter een overtreding plaats in een andere categorie. Van de categorie Bouaouzan - Kokmeijer. Witsel die volop inkomt op Wasilewski en nog even iets harder trapt als hij ziet dat hij de bal niet raakt. Commentaar van Standard Luik trainer van Lazslo Boloni: "Axel zat te huilen in de kleedkamer." Commentaar van een medespeler van Witsel na de wedstrijd: "Je moet niet vergeten dat Wasilewski Witsel vier jaar geleden ook hard heeft getrapt." Ik hoop dat deze laatste persoon zich hard gaat schamen. Er is namelijk geen goedpraten voor deze tackle. Hieronder het filmpje, maar je bent gewaarschuwd: het is te gruwelijk voor woorden.
De sfeer tussen Standard Luik en Anderlecht is altijd grimmig. Het is een echte topper, waarbij beide teams nét wat harder vechten om te winnen. De testmatchen van vorig jaar maakten het er niet beter op, met als dieptepunt de gebroken kaak van Mbark Boussouffa. Vandaag vond echter een overtreding plaats in een andere categorie. Van de categorie Bouaouzan - Kokmeijer. Witsel die volop inkomt op Wasilewski en nog even iets harder trapt als hij ziet dat hij de bal niet raakt. Commentaar van Standard Luik trainer van Lazslo Boloni: "Axel zat te huilen in de kleedkamer." Commentaar van een medespeler van Witsel na de wedstrijd: "Je moet niet vergeten dat Wasilewski Witsel vier jaar geleden ook hard heeft getrapt." Ik hoop dat deze laatste persoon zich hard gaat schamen. Er is namelijk geen goedpraten voor deze tackle. Hieronder het filmpje, maar je bent gewaarschuwd: het is te gruwelijk voor woorden.
dinsdag 16 juni 2009
donderdag 11 juni 2009
Sound of a Rebel
Het zou hypocriet zijn als ik zou zeggen dan lyrics het belangrijkst voor mij zijn in een nummer. Een lekkere beat en ik ben weg, al is het dan in combinatie met She licked me like a lollipop (Lollipop - Lil' Wayne), Bitches zitten aan m'n penis (Dom, Lomp & Famous - The Opposites) of Ik heb drie pillen fijngestampt in d'r dubbelfris (Bazen v/d Club - Partysquad). Als ik dit soort nummers op m'n MP3 speler heb staan ben ik niet geloofwaardig als ik zeg dat lyrics 'mijn ding' zijn. Dat ga ik ook niet ontkrachten in deze blog.
Wel wil ik even aandacht besteden aan wat in mijn ogen al jaren een van de meest talentvolle bands is. Outlandish, afkomstig uit alle hoeken van de wereld met de Deense nationaliteit. In 2004 heb in een concert van de drie mannen bezocht in Paradiso en dit was het vetste concert waar ik ooit bij aanwezig ben geweest. De hip-hop beats ontbreken niet, maar zijn af en toe gemixt met wat invloeden uit de windstreken waar de heren hun oorsprong vinden (Lenny heeft wortels in Cuba, Waquas in Marokko en Isam in Pakistan). Daarnaast stáán ze op het podium. Ze treden op, in plaats van dat ze het kunstje doen van hun nummer zingen en na anderhalf uur weer weggaan.
De beats zijn vet, maar ook gaan de teksten ergens over. Over de problemen van iemand die gezien wordt als allochtoon in zijn geboorteland. Over uithuwelijken. Over het conflict in het Midden-Oosten. Als je deze thema's met dit soort muziek kan brengen: respect.
De nieuwe CD is weer een pareltje. Hierbij links naar mijn favorieten:
Feels Like Saving the World
Dale Duro
The Emperor's New Beat
Rock All Day
Wel wil ik even aandacht besteden aan wat in mijn ogen al jaren een van de meest talentvolle bands is. Outlandish, afkomstig uit alle hoeken van de wereld met de Deense nationaliteit. In 2004 heb in een concert van de drie mannen bezocht in Paradiso en dit was het vetste concert waar ik ooit bij aanwezig ben geweest. De hip-hop beats ontbreken niet, maar zijn af en toe gemixt met wat invloeden uit de windstreken waar de heren hun oorsprong vinden (Lenny heeft wortels in Cuba, Waquas in Marokko en Isam in Pakistan). Daarnaast stáán ze op het podium. Ze treden op, in plaats van dat ze het kunstje doen van hun nummer zingen en na anderhalf uur weer weggaan.
De beats zijn vet, maar ook gaan de teksten ergens over. Over de problemen van iemand die gezien wordt als allochtoon in zijn geboorteland. Over uithuwelijken. Over het conflict in het Midden-Oosten. Als je deze thema's met dit soort muziek kan brengen: respect.
De nieuwe CD is weer een pareltje. Hierbij links naar mijn favorieten:
Feels Like Saving the World
Dale Duro
The Emperor's New Beat
Rock All Day
woensdag 15 april 2009
Guus
WK 2002. Nederland is niet geplaatst en zoals we al jaren in de Champions League's 'echte' finales doen, kiest Nederland massaal een land uit om te steunen. Mijn broer had gezegd dat Zuid-Korea veel kwaliteit in huis had, dus raakte ik benieuwd. En inderdaad, na de eerste wedstrijd bleek het meestal van te voren afgeschreven Zuid-Korea een aardige partij voor Polen: ze wonnen met 2-0. En het werd gekker, want de Aziaten plaatsten zich voor de finales en schakelden daar Spanje en Italië uit. En aan het roer een Nederlander. Guus Hiddink bij de eerste klus waarbij hij uitgroeide tot een nationale held in binnen en buitenland.
Toen was het nog leuk dat hij zo veel succes heeft als coach. Eerder had hij met Nederland de halve finale van WK '98 bereikt, waar Brazilië in mijn herinnering onterecht won met penalty's. Guus was een held. Een geweldige coach. Later kon ik ook nog wel genieten van zijn succes met Australië, maar terwijl hij ondertussen successen met PSV behaalde, ging er toch iets mis met de relatie tussen mij een Guus.
Maar opzich, een clubteam naar het kampioenschap loodsen: geen probleem, je doet je werk. Het is voor mij jammer dat het PSV was, waardoor de eerste deukjes in het heldendom van Guus kwamen, maar als ik objectief kijk heeft Hiddink met PSV mooi voetbal laten zien. Iets wat zijn opvolgers een stuk minder nastreefden maar wel PSV-stijl kampioen werden (met heel, heel, heel veel geluk).
Waar het écht fout ging, was vorig jaar juni. Nederland - Rusland. Guus staat symbool voor een van de ongelukkigste momenten die ik met voetbal bewust heb beleefd. Recentelijk is dit gevoel geëvenaard door Ajax, na de wedstrijd tegen Olympique Marseille en gisteren in een iets mindere mate bij de wedstrijd Liverpool - Chelsea (ook Hiddink's team!). Vorig jaar zomer ging ik met 20 graden in mijn Oranje shirt naar de containerwoning van Jephta, de vriendin van mijn broer. Ik had er zin in: als we konden winnen van Italië en Frankrijk, dan moet Rusland toch lukken? We hadden verdomme het beste voetbal van het toernooi laten zien!
Maar dit bewees maar weer dat het beste voetbal niet genoeg is voor de titel. Hoewel, tegen Rusland was Nederland geen schim van het briljante Nederland van de groepsfase. Rusland wist te profiteren en Guus' team plaatste zich. Guus. Landverraad, vond ik toen. Nu weet ik dat hij professioneel genoeg is om zijn taak als trainer te volbrengen. Neemt niet weg dat ik een haat-liefdesrelatie met Guus heb overgehouden, die sinds gisteren nog extra versterkt is.
Toen was het nog leuk dat hij zo veel succes heeft als coach. Eerder had hij met Nederland de halve finale van WK '98 bereikt, waar Brazilië in mijn herinnering onterecht won met penalty's. Guus was een held. Een geweldige coach. Later kon ik ook nog wel genieten van zijn succes met Australië, maar terwijl hij ondertussen successen met PSV behaalde, ging er toch iets mis met de relatie tussen mij een Guus.
Maar opzich, een clubteam naar het kampioenschap loodsen: geen probleem, je doet je werk. Het is voor mij jammer dat het PSV was, waardoor de eerste deukjes in het heldendom van Guus kwamen, maar als ik objectief kijk heeft Hiddink met PSV mooi voetbal laten zien. Iets wat zijn opvolgers een stuk minder nastreefden maar wel PSV-stijl kampioen werden (met heel, heel, heel veel geluk).
Waar het écht fout ging, was vorig jaar juni. Nederland - Rusland. Guus staat symbool voor een van de ongelukkigste momenten die ik met voetbal bewust heb beleefd. Recentelijk is dit gevoel geëvenaard door Ajax, na de wedstrijd tegen Olympique Marseille en gisteren in een iets mindere mate bij de wedstrijd Liverpool - Chelsea (ook Hiddink's team!). Vorig jaar zomer ging ik met 20 graden in mijn Oranje shirt naar de containerwoning van Jephta, de vriendin van mijn broer. Ik had er zin in: als we konden winnen van Italië en Frankrijk, dan moet Rusland toch lukken? We hadden verdomme het beste voetbal van het toernooi laten zien!
Maar dit bewees maar weer dat het beste voetbal niet genoeg is voor de titel. Hoewel, tegen Rusland was Nederland geen schim van het briljante Nederland van de groepsfase. Rusland wist te profiteren en Guus' team plaatste zich. Guus. Landverraad, vond ik toen. Nu weet ik dat hij professioneel genoeg is om zijn taak als trainer te volbrengen. Neemt niet weg dat ik een haat-liefdesrelatie met Guus heb overgehouden, die sinds gisteren nog extra versterkt is.
maandag 13 april 2009
Dario, Dario
"Ole, ole, ole, ole, Dario! Dario!" klinkt nog harder dan twintig minuten geleden door het stadion als Dario Cvitanich voor zijn tweede doelpunt tekent. Dit nadat hij eerder al een assist op een wonderbaarlijk vrijstaande Enoh gaf.
Het was genieten gisteren, al was Willem II wel heel erg slecht en kwamen ze eigenlijk nog goed weg met 7-0. De dubbele cijfers hadden gehaald kunnen worden, als Jan Vertonghen wat meer geluk had gehad en Sulejmani niet wederom onzichtbaar was geweest.
En Dario... ach, Dario. Mijn hart heeft hij aan het begin van het seizoen al gestolen. Al had dat toen weinig te maken met voetballende kwaliteiten.
Het was genieten gisteren, al was Willem II wel heel erg slecht en kwamen ze eigenlijk nog goed weg met 7-0. De dubbele cijfers hadden gehaald kunnen worden, als Jan Vertonghen wat meer geluk had gehad en Sulejmani niet wederom onzichtbaar was geweest.
En Dario... ach, Dario. Mijn hart heeft hij aan het begin van het seizoen al gestolen. Al had dat toen weinig te maken met voetballende kwaliteiten.
Abonneren op:
Posts (Atom)