Met een mand vol boodschappen sta ik bij de kassa van de Albert Heijn. Twee mensen staan voor me. Ik staar wat de leegte in, enigszins in trance door het herhaaldelijke beep - beep - beep. Mijn blik glijdt af naar de ingang, waar twee jongetjes van rond de negen jaar alle klanten als een havik in de gaten houden. Af en toe wijst de een, waarop de ander het slachtoffer iets vraagt. Op zijn of haar beurt geeft deze de jongetjes iets, of loopt nors door.
Het zweet breekt me uit als nog maar één iemand voor me staat. De jongetjes hebben mijn kassa in de gaten en wijzen. Veel te snel ben ik aan de beurt. Nerveus plaats ik mijn boodschappen op de band. Ik reageer afwezig op de vraag: 'Bonuskaart?' en kijk vanuit mijn ooghoeken naar de uitgang. Mijn boodschappen stop ik vlug in mijn tas en met grote stappen loop ik weg. Het kleine jongetje wijst. Het grote jongetje slaat toe. "Mevrouw, mag ik uw voetbalplaatjes?"
Wat een uitvinding. Voetbalplaatjes. En dan bij de boodschappen. De Albert Heijn ziet zijn omzet deze weken goeien. Kredietcrisis? Nee hoor. Niet als je voetbalplaatjes krijgt bij elke tien euro. Resultaat: dranghekken bij de AH in Nijmegen.
Elke voetballiefhebber - waarschijnlijk zelfs iedereen - weet dat het concept van voetbalplaatjes in een album plakken niet nieuw is. Vroeger, in die goeie ouwe tijd, was Panini verspreider van de stickers. Voor 70 cent een zakje plaatjes bij de Spar in het dorp. Stapels dubbele plaatjes, vreugde als in het veertigste zakje dat je opende nét Luc Nilis zat, die had je namelijk nog niet! En bij de laatste vijftien het formulier naar Panini sturen. Op dit formulier kon je aangeven welke stickers nog ontbraken en maximaal vijftien nabestellen. Mijn moeder vulde het altijd in, want ik snapte toen ik zeven was niet hoe het werkte. Een keer had ze een verkeerd hokje aangekruist, waardoor een plaatje bezorgd werd die ik al drie keer had.
Maar nu maakt ze het goed. Met connecties bij de Albert Heijn en elke week een wagen vol boodschappen, zijn er voetbalplaatjes in overvloed. En zo kwam het dat ik vrijdag thuis kwam en er een album met vijfentwintig zakjes voetbalplaatjes lag. Net zo blij als vroeger ging ik op de grond zitten. Stuk voor stuk scheurde ik de zakjes open en sorteerde de plaatjes per club. Shit, vier keer het logo van PSV. Melvin Platje dubbel. Ook twee keer Sulejmani, maar die kan ik altijd nog gebruiken voor mijn sterrenelftal. Ik heb zitten plakken met mijn tong tussen m'n tanden en ogen enigszins toegeknepen. Ultieme precisie is vereist. Het plaatje moet natuurlijk wel precies tussen de lijnen passen. Even voelde ik me weer helemaal zeven.
Waarschijnlijk was ik in die tijd ook bij de supermarkt gaan staan voor plaatjes. Bij de Albert Heijn in Nijmegen hebben ze dranghekken geplaatst om de bedelende kinderen in bedwang te houden. De Plus, vorig jaar de verspreider van voetbalkaarten, had toen een betere oplossing. Bij de uitgang stond een dug-out met een meter ervoor een lijn. Alle kinderen die voetbalplaatjes wilden, moesten in de dug-out gaan zitten en in elk geval achter de lijn blijven. Elk kind hield zich eraan, want het was net alsof je een echte coach bent, die naar de tribune wordt gestuurd als je het veld betreedt of commentaar op de leiding hebt.
Bij de Albert Heijn in Utrecht is het nog niet zo goed geregeld. Met mijn booschappentas vol kijk ik de jongetjes aan. Twee paar hoopvolle ogen kijken terug. Even voel ik me schuldig, maar de wereld van de voetbalplaatjes is hard. "Nee sorry, ik wil ze graag zelf houden."
donderdag 29 januari 2009
woensdag 28 januari 2009
Dag Huub, dáág!
Dat werd tijd. Huub komt er nu achter dat er geen klik is met de spelersgroep, terwijl heel Nederland het al tijden wist. Maar ja, zo gaan die dingen hè. Op de een of andere manier weet heel Nederland het al voor een trainer of club ingrijpt. Zoals heel Nederland in augustus al wist dat Evander Sno geen versterking is op Van Basten's selectie bij Ajax. Volgens mij is hij er nog steeds niet helemaal achter.
Maar goed, PSV. Mensen die me kennen, weten dat ik niet zo van deze club houd. Een aantal vervelende spelers, dat is tot daar aan toe, maar de speelstijl staat me ook niet aan. Opzich heb ik wel respect voor goed uitgevoerd countervoetbal. Een club als AC Milan ben ik geen fan van, maar als ze winnen door middel van een goed uitgevoerde counter, met prachtige passes, dan kan ik het wel hebben.
PSV heeft een tijd goed, terughoudend voetbal gespeeld. In 2006/2007 waren ze de eerste helft van de competitie heer en meester en zaaide ze overal respect met hun speelstijl. In de Champions League had PSV een seizoen eerder zelfs onverdiend verloren van de uitvinders van het countervoetbal, AC Milan. Een jaar later, een editie van dit toernooi later, wist PSV Arsenal opzij te zetten in een wedstrijd waarin de Eindhovenaren beter waren. Dit terwijl elke voetballiefhebber zou beamen dat Arsenal meer kwaliteit heeft lopen. Het countervoetbal is gewoon een zeer effectief middel om te winnen.
De wedstrijd tegen Arsenal was een van de laatste echt goede wedstrijden van PSV. In de tweede helft van de competitie zakte Ronald Koeman en zijn mannen ver terug en werden op het nippertje kampioen - een zwarte dag voor de Ajax of AZ fan, een prachtige dag voor de voetballiefhebber met Radio 1 aan.
Het seizoen erna pakte PSV ook het kampioenschap. Maar dit keer was het een kwestie van gewoon heel veel geluk én een hele goede keeper hebben. Wedstrijden werden in de 86e minuut in hun voordeel beslist, terwijl ze de onderliggende partij waren geweest. Het is een kwaliteit, zeggen sommigen, maar als een team duidelijk veel slechter was dan de tegenstander, heeft dit team de zege gewoon niet verdiend. PSV won op die manier van bijvoorbeeld Willem II en Excelsior, waar hun concurrenten in de strijd om de titel minder geluk hadden.
Dit seizoen is het geluk van PSV gekeerd. De keeper die in elk geval de laatste twee kampioenschappen heeft gered, is vertrokken en vervangen door de uiterst matige keeper Isaakson. De verdediging waar PSV altijd al zo hard op leunt is niet capabel, waar Fransman Bréchet het beste voorbeeld van is. Sterspeler Affelay heeft de vaardigheden niet of is nog te jong om zijn ploeg te trekken. PSV heeft het vermogen verloren om wedstrijden in de laatste minuten te winnen. PSV heeft het geluk niet meer aan hun zijde. Gevolg hiervan is dat Huub Stevens vertrekt bij de selectie 'waar hij geen klik mee had'. Dank je Huub. Het waren 198 fantástische dagen.
Maar goed, PSV. Mensen die me kennen, weten dat ik niet zo van deze club houd. Een aantal vervelende spelers, dat is tot daar aan toe, maar de speelstijl staat me ook niet aan. Opzich heb ik wel respect voor goed uitgevoerd countervoetbal. Een club als AC Milan ben ik geen fan van, maar als ze winnen door middel van een goed uitgevoerde counter, met prachtige passes, dan kan ik het wel hebben.
PSV heeft een tijd goed, terughoudend voetbal gespeeld. In 2006/2007 waren ze de eerste helft van de competitie heer en meester en zaaide ze overal respect met hun speelstijl. In de Champions League had PSV een seizoen eerder zelfs onverdiend verloren van de uitvinders van het countervoetbal, AC Milan. Een jaar later, een editie van dit toernooi later, wist PSV Arsenal opzij te zetten in een wedstrijd waarin de Eindhovenaren beter waren. Dit terwijl elke voetballiefhebber zou beamen dat Arsenal meer kwaliteit heeft lopen. Het countervoetbal is gewoon een zeer effectief middel om te winnen.
De wedstrijd tegen Arsenal was een van de laatste echt goede wedstrijden van PSV. In de tweede helft van de competitie zakte Ronald Koeman en zijn mannen ver terug en werden op het nippertje kampioen - een zwarte dag voor de Ajax of AZ fan, een prachtige dag voor de voetballiefhebber met Radio 1 aan.
Het seizoen erna pakte PSV ook het kampioenschap. Maar dit keer was het een kwestie van gewoon heel veel geluk én een hele goede keeper hebben. Wedstrijden werden in de 86e minuut in hun voordeel beslist, terwijl ze de onderliggende partij waren geweest. Het is een kwaliteit, zeggen sommigen, maar als een team duidelijk veel slechter was dan de tegenstander, heeft dit team de zege gewoon niet verdiend. PSV won op die manier van bijvoorbeeld Willem II en Excelsior, waar hun concurrenten in de strijd om de titel minder geluk hadden.
Dit seizoen is het geluk van PSV gekeerd. De keeper die in elk geval de laatste twee kampioenschappen heeft gered, is vertrokken en vervangen door de uiterst matige keeper Isaakson. De verdediging waar PSV altijd al zo hard op leunt is niet capabel, waar Fransman Bréchet het beste voorbeeld van is. Sterspeler Affelay heeft de vaardigheden niet of is nog te jong om zijn ploeg te trekken. PSV heeft het vermogen verloren om wedstrijden in de laatste minuten te winnen. PSV heeft het geluk niet meer aan hun zijde. Gevolg hiervan is dat Huub Stevens vertrekt bij de selectie 'waar hij geen klik mee had'. Dank je Huub. Het waren 198 fantástische dagen.
maandag 26 januari 2009
Menselijkheid
En weer gaat het over de scheidsrechter. Altijd als ik zelf iets te zeuren heb over de scheidsrechters, probeer ik na te gaan of het puur is omdat ik Ajacied ben. Gevoelens als 'we zijn genaaid' probeer ik echt naast me neer te leggen en mijn mening probeer ik ook te bevestigen met voorbeelden uit andere wedstrijden.
'En Wegereef is een regelneef. Volgens het wetboek van het voetbal heeft hij gelijk. Hij mag een fel protesterende voetballer de gele kaart geven.' (Bron: volkskrant.nl, 26 januari 2009)
Dit klopt, maar de tweede zin van dit stuk geeft aan waar voor mij het probleem zit. 'Volgens het wetboek van voetbal heeft hij gelijk', maar bij een wetboek zijn toch altijd verzachtende omstandigheden, met als gevolg een lagere straf? En iemand die al meerdere malen een strafbaar feit heeft begaan krijgt toch juist een hogere?
Het gaat mij om deze twee dingen. Als met beide omstandigheden rekening wordt gehouden in een voetbalwedstrijd, brengt het wat meer menselijkheid in de arbitrage. Zo zou een jongen als Vertonghen, het prototype Belg (beleefd, ingehouden), minder snel tegen een gele kaart aan moeten lopen. Zo vaak is hij niet de plaaggeest van de scheidsrechter, dus wat mij betreft mag hij meer maken dan bijvoorbeeld Luis Suárez.
En denk daarbij aan de verzachtende omstandigheden. 1-0 achter, al heel wat kansen gemist, speelt zelf niet de meest gelukkige wedstrijd van zijn carrière en daarnaast wás het ook echt een ingooi voor Ajax. Om daar nou een tweede kaart voor te trekken, getuigt in mijn ogen van weinig inlevingsvermogen en juist de scheidsrechters die hier over beschikken, zijn naar mijn mening de beste scheidsrechter.
De gele kaart van Vertonghen is wel de aanleiding van deze blog, maar natuurlijk vind ik dat het in elke situatie bij elke club geldt. Zo zou Lazovic sneller een gele kaart moeten krijgen bij een schwalbe dan Koevermans (en bij Ajax Suárez sneller dan Sulejmani), van Wolfswinkel moet minder snel gestraft worden voor commentaar op de leiding dan Hofs en moet Nesu van FC Utrecht sneller geel krijgen voor een vervelende tackle dan Keller.
Het gaat mij om het stukje menselijkheid en inlevingsvermogen bij het fluiten van een wedstrijd. Niet klakkeloos het wetboek overnemen, maar de omstandigheden en de persoon betrekken bij de beoordeling. Volgens mij worden de Nederlandse scheidsrechters er alleen maar beter van.
'En Wegereef is een regelneef. Volgens het wetboek van het voetbal heeft hij gelijk. Hij mag een fel protesterende voetballer de gele kaart geven.' (Bron: volkskrant.nl, 26 januari 2009)
Dit klopt, maar de tweede zin van dit stuk geeft aan waar voor mij het probleem zit. 'Volgens het wetboek van voetbal heeft hij gelijk', maar bij een wetboek zijn toch altijd verzachtende omstandigheden, met als gevolg een lagere straf? En iemand die al meerdere malen een strafbaar feit heeft begaan krijgt toch juist een hogere?
Het gaat mij om deze twee dingen. Als met beide omstandigheden rekening wordt gehouden in een voetbalwedstrijd, brengt het wat meer menselijkheid in de arbitrage. Zo zou een jongen als Vertonghen, het prototype Belg (beleefd, ingehouden), minder snel tegen een gele kaart aan moeten lopen. Zo vaak is hij niet de plaaggeest van de scheidsrechter, dus wat mij betreft mag hij meer maken dan bijvoorbeeld Luis Suárez.
En denk daarbij aan de verzachtende omstandigheden. 1-0 achter, al heel wat kansen gemist, speelt zelf niet de meest gelukkige wedstrijd van zijn carrière en daarnaast wás het ook echt een ingooi voor Ajax. Om daar nou een tweede kaart voor te trekken, getuigt in mijn ogen van weinig inlevingsvermogen en juist de scheidsrechters die hier over beschikken, zijn naar mijn mening de beste scheidsrechter.
De gele kaart van Vertonghen is wel de aanleiding van deze blog, maar natuurlijk vind ik dat het in elke situatie bij elke club geldt. Zo zou Lazovic sneller een gele kaart moeten krijgen bij een schwalbe dan Koevermans (en bij Ajax Suárez sneller dan Sulejmani), van Wolfswinkel moet minder snel gestraft worden voor commentaar op de leiding dan Hofs en moet Nesu van FC Utrecht sneller geel krijgen voor een vervelende tackle dan Keller.
Het gaat mij om het stukje menselijkheid en inlevingsvermogen bij het fluiten van een wedstrijd. Niet klakkeloos het wetboek overnemen, maar de omstandigheden en de persoon betrekken bij de beoordeling. Volgens mij worden de Nederlandse scheidsrechters er alleen maar beter van.
zaterdag 24 januari 2009
Zieke mensen
Even iets anders, omdat er ook andere dingen dan voetbal zijn:
http://www.nu.nl/algemeen/1904600/steekpartij-belgische-creche-eist-drie-levens.html
Dit is echt zo walgelijk. Het behoeft volgens mij weinig woorden om uit te leggen waarom. En het erge erbij is dat het min of meer 'toevallig' is. Meestal als er dit soort enge dingen gebeuren is er een reden voor, hoe stom die reden ook is, over het algemeen kan je vertellen waarom iemand iets doet. Hier is geen reden voor. Dit is gewoon een ziek mens. Twee baby's neergestoken 'omdat hij er zin in had', in principe. Gadverdamme.
http://www.nu.nl/algemeen/1904600/steekpartij-belgische-creche-eist-drie-levens.html
Dit is echt zo walgelijk. Het behoeft volgens mij weinig woorden om uit te leggen waarom. En het erge erbij is dat het min of meer 'toevallig' is. Meestal als er dit soort enge dingen gebeuren is er een reden voor, hoe stom die reden ook is, over het algemeen kan je vertellen waarom iemand iets doet. Hier is geen reden voor. Dit is gewoon een ziek mens. Twee baby's neergestoken 'omdat hij er zin in had', in principe. Gadverdamme.
maandag 19 januari 2009
Stevie G.
Altijd al heb ik een zwak gehad voor Liverpool. Naast Ajax is het de club waar ik het meest mee begaan ben. Ook ik heb in mei 2005 voor de TV gezeten. Bang dat AC Milan, zoals altijd, toch nog met een mazzelgoal won. Knieën opgetrokken, zodat ik me erachter kon verschuilen als Liverpool een penalty miste. Uiteindelijk springend door de kamer, want ze hadden gewonnen! Stevie G. had gewonnen van de meest irritante goaltjesdief aller tijden: Pipo Inzaghi.
Gerrard werd vanaf dien mijn Liverpoolse held en afgelopen kerst was ik zo gelukkig om hem in actie te zien op Anfield tegen the Bolton Wanderers. Ik ben gewend om de week in de ArenA te zitten, een multifunctioneel voetbalstadion/evenementenhal. Dan was dit wel wat anders.
Middenin een woonwijk met huizen waar houten platen voor de ramen gespijkerd zijn, rondom het stadion alleen maar mensen met rode shirts met een six-pack in hun hand, programmaboekverkopers en figuren met een capuchon op die bijna onhoorbaar en met tien woorden per seconde: ‘Wanna buy a ticket?’ zeggen. Niks kaartjesscanner, gewoon een smal poortje en een dame achter een loket die controleert of je de juiste entreebewijzen hebt. Twee stenen trappen op, de helft zo groot als de trappen van de FCJ.
En opeens sta je er. Houten stoeltjes die niet meer goed inklappen. -3 graden maar het is warm omdat je geperst staat tussen de personen links en rechts van je. Het veld zo dichtbij dat je op rij één van de spelers zou kunnen aanraken als je een arm uitstrekt.
You’ll never walk alone klinkt voor de wedstrijd en het hele stadion houdt zijn of haar sjaaltje omhoog terwijl ze luidkeels meezingen. Veel van deze sjaaltjes zijn vast gekocht bij een van de vele sjaalverkopers buiten het stadion die, als je heel goed luistert naar het accent, zo vaak mogelijk, ‘I sell scarves’ roepen. Het hele stadion zingt mee met Gerry and the Pacemakers terwijl Liverpool en Bolton het veld betreden.
Geïmproviseerde kippengaas hekken bij het uitvak, dat slechts gescheiden wordt van thuissupporters door een geul van twee meter breed, een even dik lint aan de andere kant en een dozijn sterke kerels. Iemand die kwaad wil doen, kan zo overspringen, maar ze doen het niet. Van vier kanten echoot ‘Liverpool’ door het stadion, het uitvak berispt het thuispubliek vanwege de stilte die af en toe in het stadion is door “3-0, and they still don’t sing” te roepen. Een aantal Liverpoolians staat op met woeste handgebaren naar het uitvak en een hoop verbaal geweld, maar de meeste supporters lachen. Sommigen applaudisseren zelfs.
En wat was hij briljant. Steve Gerrard draagt Liverpool, geholpen door Riera aan de ene kant en Benayoun aan de andere. Hij passt de bal over vijftig meter in de schoenen van Riera. Een paar minuten later neemt hij aan en speelt gelijk af naar de andere kant. Steve Gerrard werkt, rent, speelt af, wint duels, geeft corners zo perfect dat een aanvaller ze alleen nog maar hoeft te koppen. Wat een held.
Liverpool won met 3-0 en vanaf de wissel van Gerrard, die gespaard werd voor de wedstrijd tegen Newcastle twee dagen later, was het spel lang niet zo speciaal meer. Maar wat een speler. En wat een stadion.
Gerrard werd vanaf dien mijn Liverpoolse held en afgelopen kerst was ik zo gelukkig om hem in actie te zien op Anfield tegen the Bolton Wanderers. Ik ben gewend om de week in de ArenA te zitten, een multifunctioneel voetbalstadion/evenementenhal. Dan was dit wel wat anders.
Middenin een woonwijk met huizen waar houten platen voor de ramen gespijkerd zijn, rondom het stadion alleen maar mensen met rode shirts met een six-pack in hun hand, programmaboekverkopers en figuren met een capuchon op die bijna onhoorbaar en met tien woorden per seconde: ‘Wanna buy a ticket?’ zeggen. Niks kaartjesscanner, gewoon een smal poortje en een dame achter een loket die controleert of je de juiste entreebewijzen hebt. Twee stenen trappen op, de helft zo groot als de trappen van de FCJ.
En opeens sta je er. Houten stoeltjes die niet meer goed inklappen. -3 graden maar het is warm omdat je geperst staat tussen de personen links en rechts van je. Het veld zo dichtbij dat je op rij één van de spelers zou kunnen aanraken als je een arm uitstrekt.
You’ll never walk alone klinkt voor de wedstrijd en het hele stadion houdt zijn of haar sjaaltje omhoog terwijl ze luidkeels meezingen. Veel van deze sjaaltjes zijn vast gekocht bij een van de vele sjaalverkopers buiten het stadion die, als je heel goed luistert naar het accent, zo vaak mogelijk, ‘I sell scarves’ roepen. Het hele stadion zingt mee met Gerry and the Pacemakers terwijl Liverpool en Bolton het veld betreden.
Geïmproviseerde kippengaas hekken bij het uitvak, dat slechts gescheiden wordt van thuissupporters door een geul van twee meter breed, een even dik lint aan de andere kant en een dozijn sterke kerels. Iemand die kwaad wil doen, kan zo overspringen, maar ze doen het niet. Van vier kanten echoot ‘Liverpool’ door het stadion, het uitvak berispt het thuispubliek vanwege de stilte die af en toe in het stadion is door “3-0, and they still don’t sing” te roepen. Een aantal Liverpoolians staat op met woeste handgebaren naar het uitvak en een hoop verbaal geweld, maar de meeste supporters lachen. Sommigen applaudisseren zelfs.
En wat was hij briljant. Steve Gerrard draagt Liverpool, geholpen door Riera aan de ene kant en Benayoun aan de andere. Hij passt de bal over vijftig meter in de schoenen van Riera. Een paar minuten later neemt hij aan en speelt gelijk af naar de andere kant. Steve Gerrard werkt, rent, speelt af, wint duels, geeft corners zo perfect dat een aanvaller ze alleen nog maar hoeft te koppen. Wat een held.
Liverpool won met 3-0 en vanaf de wissel van Gerrard, die gespaard werd voor de wedstrijd tegen Newcastle twee dagen later, was het spel lang niet zo speciaal meer. Maar wat een speler. En wat een stadion.
zondag 18 januari 2009
De slechtse scheidsrechter
Het is heel makkelijk om te schelden op de scheidsrechter. Ik probeer ook altijd zo objectief mogelijk te kijken naar de beslissingen van de arbiters. Dit lukt niet altijd, zeker niet als Ajax speelt, maar meestal besef ik wel achteraf dat mijn gevit op de scheids meer frustratie was van mezelf.
Er is echter één scheidsrechter die maar in één ding consequent is en dat is dat hij altijd slecht fluit. Kevin Blom. In 2007 verkozen tot scheidsrechter van het jaar. Terwijl hij dus zo inconsequent is als het maar kan! Het ene moment geeft hij een gele kaart voor een klein duwtje, het andere moment geeft hij niets voor een doodschop. Bij Ajax - FC Groningen in september 2007 - overigens de dag voordat hij verkozen werd tot scheids van het jaar - deelde hij de eerste zestig minuten amper een kaart uit. De tien minuten erna voelde hij zich echter geroepen om het goed te maken en gaf hij er gelijk drie. Of het nou Ajax, Feyenoord, of Volendam is: iedereen voelt zich genaaid door Blom.
Daarnaast wordt de heer Blom geintimideerd door het thuispubliek en de spelers. Als het publiek joelt na een correcte tackle, ziet hij opeens een overtreding. Als de spelers appelleren, komt er een corner waar een doeltrap gegeven moet worden.
Kevin Blom is op het veld een zwakke persoonlijkheid die niet goed weet waar hij wel en niet voor moet fluiten. Fouten maakt hij goed met nieuwe fouten, om beide teams het gevoel te laten geven dat hij niet partijdig is maar ondertussen voelen beide partijen zich genaaid. Hij staat symbool voor het falende beleid met de scheidsrechters van de KNVB.
Er is echter één scheidsrechter die maar in één ding consequent is en dat is dat hij altijd slecht fluit. Kevin Blom. In 2007 verkozen tot scheidsrechter van het jaar. Terwijl hij dus zo inconsequent is als het maar kan! Het ene moment geeft hij een gele kaart voor een klein duwtje, het andere moment geeft hij niets voor een doodschop. Bij Ajax - FC Groningen in september 2007 - overigens de dag voordat hij verkozen werd tot scheids van het jaar - deelde hij de eerste zestig minuten amper een kaart uit. De tien minuten erna voelde hij zich echter geroepen om het goed te maken en gaf hij er gelijk drie. Of het nou Ajax, Feyenoord, of Volendam is: iedereen voelt zich genaaid door Blom.
Daarnaast wordt de heer Blom geintimideerd door het thuispubliek en de spelers. Als het publiek joelt na een correcte tackle, ziet hij opeens een overtreding. Als de spelers appelleren, komt er een corner waar een doeltrap gegeven moet worden.
Kevin Blom is op het veld een zwakke persoonlijkheid die niet goed weet waar hij wel en niet voor moet fluiten. Fouten maakt hij goed met nieuwe fouten, om beide teams het gevoel te laten geven dat hij niet partijdig is maar ondertussen voelen beide partijen zich genaaid. Hij staat symbool voor het falende beleid met de scheidsrechters van de KNVB.
woensdag 14 januari 2009
Medelijden
Als Ajacied moet je heel hard lachen in deze tijden. Feyenoord staat tien plaatsen lager en - het is niet in bedektere termen te zeggen - de tering is uitgebroken in Rotterdam. 2008 zou het gouden jaar moeten worden. Feyenoord 100 jaar! Er kwam een jubileum shirt, een jubileum boek, een jubileum feest. Maar de malaise waar Feyenoord onder Bert van Marwijk aan het begin van het vorige seizoen enigszins uit leek te klimmen, is in 2008 in alle hevigheid teruggekomen en gaat in januari 2009 gewoon door. Gertjan Verbeek is vandaag op non-actief gesteld en zo verslijt Feyenoord vier trainers in twee seizoenen (als je de twee fan-tas-ti-sche dagen meetelt dat 'Don Leo' er was). En Feyenoord is allang niet meer de club van Rotterdam, want ze hebben geen punt gepakt tegen hun stadsgenoten afgelopen jaar. Dieperliggend zijn de financiële problemen van de club aan de Maas. Ja, als Ajacied kan je met een grote glimlach het web afstruinen, de sportpagina's van de krant lezen en voor de tv het Sportjournaal kijken.
Maar het is niet leuk meer. Twee jaar geleden kon ik nog smakelijk lachen om de zevende plaats in de Eredivisie van Feyenoord, maar niet vanwege de club zelf. Meer om een soort leedvermaak. Vanwege de Feyenoorders die mij uitlachten na Ajax - Kopenhagen en Ajax - Slavia Praag. Nu is zelfs dat niet meer leuk. De Feyenoorders geven het allemaal massaal toe: ze spelen beroerd.
Als Ajacied zou je hard moeten lachen in deze tijden. Ik heb eigenlijk alleen maar medelijden. Met de spelers van Feyenoord, waar nu Danny Buijs is vertrokken naar de club waar hij hoort geen vervelende speler meer is. Sterker nog, jongens als Biseswar, Fer en Wijnaldum gun je meer.
Ik heb medelijden met Gertjan Verbeek, want ligt het aan hem dat zijn selectie niet functioneert? De spelersgroep heeft geen vertrouwen meer in hem door een incident waar Feyenoord niet verder op in wil gaan, maar het is moeilijk voor mij om te geloven dat in zo'n ogenschijnlijk sympathieke man een Huub Stevens schuilgaat. De supporters steunen Verbeek. De coach krijgt niet de schuld, maar de directie is eigenlijk al jaren volgens supporters de hoofdverantwoordelijke van de beroerde prestaties.
Luid gejuich klonk toen op de persconferentie vanavond bekend werd gemaakt dat Wim Jansen en Peter Bosz ook opstappen. Het is een schoonmaak à la FC Utrecht, maar wel doeltreffender dan Verbeek ontslaan. Want het probleem bij Feyenoord zit hem niet in een slechte coach. Het is falend beleid en gebrekkige financiële middelen.
Als Ajacied zou je hard moeten lachen in deze tijden. Bij mij verschijnt alleen een kleine glimlach bij het horen van de stelling van Voetbal International afgelopen maandag: 'Onder Erwin Koeman ging het zo slecht nog niet.'
Maar het is niet leuk meer. Twee jaar geleden kon ik nog smakelijk lachen om de zevende plaats in de Eredivisie van Feyenoord, maar niet vanwege de club zelf. Meer om een soort leedvermaak. Vanwege de Feyenoorders die mij uitlachten na Ajax - Kopenhagen en Ajax - Slavia Praag. Nu is zelfs dat niet meer leuk. De Feyenoorders geven het allemaal massaal toe: ze spelen beroerd.
Als Ajacied zou je hard moeten lachen in deze tijden. Ik heb eigenlijk alleen maar medelijden. Met de spelers van Feyenoord, waar nu Danny Buijs is vertrokken naar de club waar hij hoort geen vervelende speler meer is. Sterker nog, jongens als Biseswar, Fer en Wijnaldum gun je meer.
Ik heb medelijden met Gertjan Verbeek, want ligt het aan hem dat zijn selectie niet functioneert? De spelersgroep heeft geen vertrouwen meer in hem door een incident waar Feyenoord niet verder op in wil gaan, maar het is moeilijk voor mij om te geloven dat in zo'n ogenschijnlijk sympathieke man een Huub Stevens schuilgaat. De supporters steunen Verbeek. De coach krijgt niet de schuld, maar de directie is eigenlijk al jaren volgens supporters de hoofdverantwoordelijke van de beroerde prestaties.
Luid gejuich klonk toen op de persconferentie vanavond bekend werd gemaakt dat Wim Jansen en Peter Bosz ook opstappen. Het is een schoonmaak à la FC Utrecht, maar wel doeltreffender dan Verbeek ontslaan. Want het probleem bij Feyenoord zit hem niet in een slechte coach. Het is falend beleid en gebrekkige financiële middelen.
Als Ajacied zou je hard moeten lachen in deze tijden. Bij mij verschijnt alleen een kleine glimlach bij het horen van de stelling van Voetbal International afgelopen maandag: 'Onder Erwin Koeman ging het zo slecht nog niet.'
dinsdag 13 januari 2009
De stilte rond Nicky Hofs
Ron Jans: in mijn ogen een van de leukste coaches van de eredivisie. Een sympathieke kerel, eerlijk ook. Als Groningen goed speelt, straalt hij met een glimlach van oor tot oor. Als Groningen een mindere wedstijd heeft, zegt hij dit ook eerlijk in de camera. Iets minder stralend, dat wel. Ron Jans is een soort Jari Litmanen, of Edwin van der Sar: het is onmogelijk een hekel aan hem te hebben.
Maar ook geliefde mensen maken fouten. Zo is zelfs Jari Litmanen ooit in de fout gegaan tegen Volendam. Dit leverde hem zijn enige rode kaart in zijn carierre tot nu toe op. En ook Van der Sar heeft ooit een schwalbe gemaakt waar Luis Suarez trots op zou zijn (WK '98, Diego Ortega. Als je het niet weet: youtube). Ron Jans liet dit stukje menselijkheid twee weken gelden zien. Heel Studio Sport kijkend Nederland zag hoe de coach zijn middelvinger opstak bij de 2-3 van Groningen.
De KNVB in oproer. De sportprogramma's op TV in oproer want dit kan écht niet. Hij steekt zijn míddelvinger op. Dat is echt disrespectvol tegenover Kevin Blom, die anderhalve minuut extra blessuretijd bijtelde. Er werd een onderzoek ingesteld. Net als eerder dit seizoen uitspraken van Huntelaar onderzocht werden - want het is niet te begrijpen dat je vlak na een Ajax - Feyenoord je frustraties uit. Net zoals eerder in december een elleboogstoot van Suarez die alleen Arno Vermeulen had gezien onderzocht werd door de KNVB.
Ron Jans. Een coach die in vele opzichten een toonbeeld van goedheid is steekt zijn middelvinger op. Hebben ze niet iets beter te doen bij de KNVB? Ik heb nog wel een suggestie: Nicky Hofs heeft op 26 oktober een poging gedaan om Jeroen Heubach van FC Twente gehandicapt te schoppen. In de wedstrijd kreeg hij geen kaart en het is niet onderzocht. Hij ging niet voor de bal en kwam met vrijwel gestrekt been in op de onderrug van Heubach. Nergens is de overtreding nog te vinden. Hij staat niet in de samenvatting van Eredivisie live, terwijl hij wel bij de NOS te zien was. Nergens op internet wordt de aanslag van Nicky Hofs besproken. Je zou er haast dingen van gaan denken.
Je hoort er he-le-maal niets over! Terwijl het wat mij betreft de meest schandalige overtreding in de eredivisie van dit seizoen is. Minimaal vier wedstrijden schorsing. Maar nee, de KNVB is veel te druk bezig met 'de houding op de velden'. Dat Perez een tijd geleden vijf wedstrijden schorsing kreeg omdat hij een grensrechter een kankerneger noemde, snap ik. Maar een middelvinger... wie is daar nog door geintimideerd?
Maar ook geliefde mensen maken fouten. Zo is zelfs Jari Litmanen ooit in de fout gegaan tegen Volendam. Dit leverde hem zijn enige rode kaart in zijn carierre tot nu toe op. En ook Van der Sar heeft ooit een schwalbe gemaakt waar Luis Suarez trots op zou zijn (WK '98, Diego Ortega. Als je het niet weet: youtube). Ron Jans liet dit stukje menselijkheid twee weken gelden zien. Heel Studio Sport kijkend Nederland zag hoe de coach zijn middelvinger opstak bij de 2-3 van Groningen.
De KNVB in oproer. De sportprogramma's op TV in oproer want dit kan écht niet. Hij steekt zijn míddelvinger op. Dat is echt disrespectvol tegenover Kevin Blom, die anderhalve minuut extra blessuretijd bijtelde. Er werd een onderzoek ingesteld. Net als eerder dit seizoen uitspraken van Huntelaar onderzocht werden - want het is niet te begrijpen dat je vlak na een Ajax - Feyenoord je frustraties uit. Net zoals eerder in december een elleboogstoot van Suarez die alleen Arno Vermeulen had gezien onderzocht werd door de KNVB.
Ron Jans. Een coach die in vele opzichten een toonbeeld van goedheid is steekt zijn middelvinger op. Hebben ze niet iets beter te doen bij de KNVB? Ik heb nog wel een suggestie: Nicky Hofs heeft op 26 oktober een poging gedaan om Jeroen Heubach van FC Twente gehandicapt te schoppen. In de wedstrijd kreeg hij geen kaart en het is niet onderzocht. Hij ging niet voor de bal en kwam met vrijwel gestrekt been in op de onderrug van Heubach. Nergens is de overtreding nog te vinden. Hij staat niet in de samenvatting van Eredivisie live, terwijl hij wel bij de NOS te zien was. Nergens op internet wordt de aanslag van Nicky Hofs besproken. Je zou er haast dingen van gaan denken.
Je hoort er he-le-maal niets over! Terwijl het wat mij betreft de meest schandalige overtreding in de eredivisie van dit seizoen is. Minimaal vier wedstrijden schorsing. Maar nee, de KNVB is veel te druk bezig met 'de houding op de velden'. Dat Perez een tijd geleden vijf wedstrijden schorsing kreeg omdat hij een grensrechter een kankerneger noemde, snap ik. Maar een middelvinger... wie is daar nog door geintimideerd?
Abonneren op:
Posts (Atom)