Daar zit hij dan. Een ventje van acht jaar, in een shirt dat gemaakt moet zijn toen zijn ouders nog niet eens aan hem dachten (het Ajax-uitshirt van ’96-97). Zak Cheetos op zijn schoot, glas ArenA-sinas in zijn hand, met grote ogen alle mensen om hem heen in zich opnemend. Het is duidelijk: dit jongetje mag met papa mee. Een van papa’s vrienden is verhinderd om de wedstrijd te bezoeken en dus gaat het ventje, dat waarschijnlijk Jari heet, naar zijn allereerste live voetbalwedstrijd.
Opvoedkundig gaat dit tegen alle adviezen in. De vader van Jari weet nog wel dat zijn zoon acht jaar is, maar zijn beste vriend ziet het niet zo. Terwijl deze veertiger zijn vierde halve liter Grolsch ondersteunt op een buik die verraadt dat er elke wedstrijd minimaal acht ingaan, heeft hij het met Jari over Jol’s keuze voor Kennedy, over lekkere wijven op de tribune en, natuurlijk, ‘die kankerkakkerlakken’, die met 2-3 wonnen in Tilburg.
Jari is alleen maar verontwaardigd dat papa’s beste vriend een regen van spuug op hem laat neerdalen. Laat staan dat hij weet hoe hij moet reageren als de man met zijn biervrije arm de lucht in stoot en ‘waar komen joden toch vandaan?’ roept.
Stiekem vind ik het mooi. Stiekem wilde ik dat ik zo’n vader had, alleen dan zonder die vriend. Eentje met een seizoenkaart en een andere vriend die lekker vaak niet kon. Maar ik vermoed nog steeds dat mijn vader, diep in zijn hart( ik schaam me er zelfs een beetje voor), een Feyenoorder is, dus toen ik klein was bleef het bij Studio Sport op zondag. Maar later, als ik zelf kinderen heb, gaan ze mee naar Ajax. Ik ga niet in 428 zitten, maar als ik de financiële middelen heb wil ik mijn kinderen zo snel mogelijk meenemen. Clubliefde is iets waar je mee opgroeit, en stel je voor… stel je voor dat je kind op een dag zegt dat het voor PSV is… ach ja, adoptie is ook altijd nog een mogelijkheid.
Met Jari komt het wel goed. Hoewel hij nog te jong lijkt om het spel echt te begrijpen, springt hij omhoog op de juiste momenten en zet zelfs dapper ‘Ja-la-la-la-la-la-la, Ajax Amsterdam!’ in. Er zijn wel momenten dat meer aardse zaken dan de Godenzonen hem tot diepe gedachten dwingen. Met een frons in zijn voorhoofd richt hij zich tot mij, om te vragen wat ik deed toen mijn voortand nog maar aan twee draadjes hing. Ik heb geen tijd om te antwoorden: samen met Jari spring ik op als Cvitanich de 6-0 maakt. Het jongetje is zijn vraag alweer vergeten. Hij weet belangrijke zaken al te scheiden van de minder belangrijke.
maandag 14 september 2009
zondag 6 september 2009
Fietsendieven
"Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet." Eén van de zinnen die me van mijn eindexamenvak Filosofie het best bijgebleven is. Ik denk dat deze zin voor iedereen geldt en dat iedereen volgens deze zin zou moeten proberen te handelen.
Nu komt hij weer van pas. Donderdagavond, lekker met een gedeelte van m'n hockeyteam uit in de stad. Ik wil mijn fiets aan een boom vast zetten, maar merk dat mijn slot niet ruim genoeg is. Ach, dan maar door de spaken heen en niet vast, hoor ik mezelf nog denken. Foute gedachte. Drie uur later is mijn fiets weg. En dat weet ik, want de groene fietstas en voetbalbel zijn nogal opvallend en als hij verplaatst was had ik hem moeten herkennen.
Je bent zo invalide zonder fiets in Utrecht. Ik doe alles fietsend en het liefst zo weinig mogelijk met de bus. En het tijdstip kon niet vervelender zijn: het begin van het nieuwe studiejaar, wanneer alle eerstejaars een nieuwe fiets kopen. Bij de kringloopwinkel en dergelijke zijn geen redelijk geprijsde fietsen meer te krijgen. Dan maar een fiets van een junk kopen? Nee. Natuurlijk zijn er twee kanten hieraan, want help je dan jezelf aan een fiets en een junk aan tien euro, of hou je een systeem in stand van fietsendieven? Ik vind dat laatste.
Dit alles klinkt vreselijk naïef, dat weet ik, want natuurlijk had ik mijn fiets beter vast moeten zetten en niet zoveel vertrouwen in mensen moeten hebben. En natuurlijk zijn er genoeg mensen die een fiets terug zouden jatten omdat ze zich daartoe gerechtvaardigd voelen. Ik wil echter handelen volgens die ene zin die mij het meest bijgebleven is: Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. En als iedereen volgens dit principe handelde, zou de wereld er een stuk beter uitzien.
Nu komt hij weer van pas. Donderdagavond, lekker met een gedeelte van m'n hockeyteam uit in de stad. Ik wil mijn fiets aan een boom vast zetten, maar merk dat mijn slot niet ruim genoeg is. Ach, dan maar door de spaken heen en niet vast, hoor ik mezelf nog denken. Foute gedachte. Drie uur later is mijn fiets weg. En dat weet ik, want de groene fietstas en voetbalbel zijn nogal opvallend en als hij verplaatst was had ik hem moeten herkennen.
Je bent zo invalide zonder fiets in Utrecht. Ik doe alles fietsend en het liefst zo weinig mogelijk met de bus. En het tijdstip kon niet vervelender zijn: het begin van het nieuwe studiejaar, wanneer alle eerstejaars een nieuwe fiets kopen. Bij de kringloopwinkel en dergelijke zijn geen redelijk geprijsde fietsen meer te krijgen. Dan maar een fiets van een junk kopen? Nee. Natuurlijk zijn er twee kanten hieraan, want help je dan jezelf aan een fiets en een junk aan tien euro, of hou je een systeem in stand van fietsendieven? Ik vind dat laatste.
Dit alles klinkt vreselijk naïef, dat weet ik, want natuurlijk had ik mijn fiets beter vast moeten zetten en niet zoveel vertrouwen in mensen moeten hebben. En natuurlijk zijn er genoeg mensen die een fiets terug zouden jatten omdat ze zich daartoe gerechtvaardigd voelen. Ik wil echter handelen volgens die ene zin die mij het meest bijgebleven is: Wat jij niet wil dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. En als iedereen volgens dit principe handelde, zou de wereld er een stuk beter uitzien.
Abonneren op:
Posts (Atom)