Je herkent haar van een afstand. Leunend op haar hockeystick kijkt ze ongeïnteresseerd om zich heen, om te kijken of er nog boeiendere mensen zijn dan de drie mensen uit haar team die bij haar staan. Eigenlijk wil ze niet met ze gezien worden. Op haar gezicht staat een ontevreden blik en als ze wat zegt, gaat dit gepaard met bepaalde hoofdbewegingen en met het nodige ooggerol, wat allebei als doel heeft om duidelijk maken: ik voel me beter dan jullie.
Soms is ze de mooiste van het team, soms de dikste maar altijd degene met de grootste mond. Alles wat zij doet mag. Alles wat ze zegt is grappig. Ze is de queen bee, de leider van het team. Komt zij op de training met een Star Wars shirt, dan is het vintage. Doet iemand anders uit het team hetzelfde, dan is ze zóóó 1976. Scheldt zij in de rust een verdediger uit vanwege dat doelpunt van de tegenstander, dan bemoeit niemand in het team zich ermee. Doet iemand anders dit bij haar, dan ontstaat er een drama dat zijn weerga niet kent. Want hoe dúrf je haar, in haar ogen toch echt de beste speler van het team, te zeggen dat ze die bal had moeten scoren. Ze is namelijk aanvaller. Zoals het elke sport beaamt staan meestal de bescheidenere mensen in de verdediging, uitzonderingen daargelaten.
Achter haar in de hiërarchie staan haar linker- en rechterhand, die constant aan het strijden zijn om wie nou haar beste vriendin is. Deze meisjes zijn te herkennen aan het feit dat als queen bee er niet is, ze best aardig zijn. Zo tonen interesse in je en hebben niet alleen maar oog voor hun Grote Leider. Zodra ze er echter weer aankomt, gaat de blik op tunnelvisie en de gesprekken worden weer een niveautje oppervlakkiger. Als Zij aan komt lopen, moet ze met groot kabaal begroet worden. De armen worden gespreid en de meisjes begroeten elkaar alsof ze elkaar eeuwen niet gezien hebben. Terwijl ze elkaar toch nog gister gezien hebben in de HP/de Kraan/op de vereniging.
De andere meisjes van het team kijken ernaar en zeggen niets. Het grootste gedeelte irriteert zich eraan maar zoals het altijd gaat bij vrouwen: niemand zegt er wat van. Niemand durft er met elkaar over te roddelen uit angst dat ze het toch nog te horen krijgt omdat er infiltranten zijn. Meisjes die erg graag met de hoop de linker- of rechterhand te vervangen, dingen vertellen die andere mensen over hun idool hebben gezegd. Ze hoeven nog net niet haar ring te kussen nadat ze dit gedaan hebben.
Vrijwel elk hockeyteam* kent deze hiërarchie en het is wat de sport minder leuk maakt. Altijd op je hoede zijn, nooit echt vrijuit kunnen praten want voor je het weet sta je op haar Zwarte Lijst. En hoe erg het ook is: het máákt het hockeyen minder leuk. Een leuk team zorgt voor leuke trainingen, leuke wedstrijden, een mooie derde helft. Maar als je niet mee gaat met queen bee en haar handlangers, als je ruggengraat toont en er tegenin gaat, kan dit zelfs resulteren in wedstrijden waarin je niet aangespeeld wordt. Waan je terug in de meisjes D.
*Mijn eigen team, Dames 12 van USHC, is een van de weinige teams waar deze hiërarchie niet geldt. Maar ik ken er genoeg om te weten dat dit een uitzondering is.
woensdag 25 februari 2009
woensdag 18 februari 2009
Andries Jonker
Nooit meer de Rinus Michels/Johan Cruijff wannabe voor de camera. Nooit meer horen wij zijn voetbalwijsheden. Nooit meer 'als je met poep in je broek het veld opgaat, is het logisch dat je verliest', 'als je niet van het goeie kleurtje naar het goede kleurtje speelt, komt de bal niet aan' en 'We kwamen hier voor de punten, lukt niet altijd, maar we zijn tóch gegaan'. Jammer hoor.
(Diederik, heb jij nog bijdragen aan gevleugelde uitspraken van de heer Jonker? ;))
(Diederik, heb jij nog bijdragen aan gevleugelde uitspraken van de heer Jonker? ;))
maandag 16 februari 2009
Joden
“Hamas! Hamas! Joden aan het gas!” klinkt het door de Arena na afloop van de wedstrijd tegen Feyenoord. De Feyenoorders lopen terug naar de trein en kunnen het niet nalaten hun onvrede te uiten. Ajax heeft 2-0 gewonnen en de Rotterdammers kwamen er zeker in de tweede helft niet aan te pas. In aanloop naar de wedstrijd had de Amsterdamse burgermeester Job Cohen al aangegeven welke maatregelen er volgen als er discriminerende spreekkoren zijn tijdens de wedstrijd: vijf jaar geen uitpubliek bij de Klassieker. Tijdens de wedstrijden bleef het opvallend rustig, maar na de wedstrijd ging het mis.
Joden. Het is een geuzennaam voor Ajacieden. Maar waarom? Menig voetballiefhebber zal zeggen dat het is omdat Ajax opgericht is door Joden, maar dit is niet waar. De meest logische verklaring lijkt dat in Amsterdam altijd wel een grote Joodse gemeenschap was. Na een klein beetje research op internet lijkt dit antwoord wel dichtbij de werkelijkheid te zitten. Op deze site staat “Als echte Amsterdamse club heeft Ajax historisch gezien banden met de Joodse gemeenschap. Net zoals vele andere clubs in onze hoofdstad kent en kende Ajax Joodse voetballers, bestuurders, vrijwilligers en supporters. En daar is Ajax trots op.”. Of Ajax zelf is begonnen of dat het eerst als scheldnaam is gebruikt, blijft ongewis.
Dan weer terug naar de spreekkoren. ‘Wie niet springt die is een jood’ is één ding. Hiermee refereer je niet naar een bepaalde periode in de 20e eeuw die voor veel mensen nog gevoelig ligt en bovendien niets met hedendaags voetbal te maken heeft. Dingen als ‘Hamas! Hamas! Joden aan het gas!’ kunnen echt niet. Zijn die Utrechtse jongeren die het in de camera van het NOS journaal riepen niet opgepakt? Doe dan maar hetzelfde met iedereen die het roept naar Ajax toe.
Dat mensen die dit roepen geen idee hebben wat het betekent, blijkt wel uit het feit dat de leus bij Rotterdammers het populairst is. Want welke stad heeft het meest te lijden gehad in de oorlog? Juist.
Het feit dat de bijnaam van Ajacieden 'joden' is, is niet meer om te keren. Maar stop met het bijhalen van dingen die niets meer met voetbal te maken hebben. Stop met Israëlische vlaggen op petjes, shirts en andere producten van Ajax. Ban Palestijnse vlaggen al helemaal uit het stadion. Ik ben namelijk geen jood. Ik ben Ajacied.
Joden. Het is een geuzennaam voor Ajacieden. Maar waarom? Menig voetballiefhebber zal zeggen dat het is omdat Ajax opgericht is door Joden, maar dit is niet waar. De meest logische verklaring lijkt dat in Amsterdam altijd wel een grote Joodse gemeenschap was. Na een klein beetje research op internet lijkt dit antwoord wel dichtbij de werkelijkheid te zitten. Op deze site staat “Als echte Amsterdamse club heeft Ajax historisch gezien banden met de Joodse gemeenschap. Net zoals vele andere clubs in onze hoofdstad kent en kende Ajax Joodse voetballers, bestuurders, vrijwilligers en supporters. En daar is Ajax trots op.”. Of Ajax zelf is begonnen of dat het eerst als scheldnaam is gebruikt, blijft ongewis.
Dan weer terug naar de spreekkoren. ‘Wie niet springt die is een jood’ is één ding. Hiermee refereer je niet naar een bepaalde periode in de 20e eeuw die voor veel mensen nog gevoelig ligt en bovendien niets met hedendaags voetbal te maken heeft. Dingen als ‘Hamas! Hamas! Joden aan het gas!’ kunnen echt niet. Zijn die Utrechtse jongeren die het in de camera van het NOS journaal riepen niet opgepakt? Doe dan maar hetzelfde met iedereen die het roept naar Ajax toe.
Dat mensen die dit roepen geen idee hebben wat het betekent, blijkt wel uit het feit dat de leus bij Rotterdammers het populairst is. Want welke stad heeft het meest te lijden gehad in de oorlog? Juist.
Het feit dat de bijnaam van Ajacieden 'joden' is, is niet meer om te keren. Maar stop met het bijhalen van dingen die niets meer met voetbal te maken hebben. Stop met Israëlische vlaggen op petjes, shirts en andere producten van Ajax. Ban Palestijnse vlaggen al helemaal uit het stadion. Ik ben namelijk geen jood. Ik ben Ajacied.
donderdag 12 februari 2009
Tranen om Klaas-Jan
“Pap, klopt het dat Rosales weggaat? Dat vind ik niet leuk. Eerst Rosenberg, nu Rosales. Hij zwaaide zo aardig naar me toen we bij de training waren…. (…) Straks gaat Huntelaar ook weg! (…) Als Klaas-Jan weggaat, moet ik héééél erg huilen.”
(Maan Goedhart in het boek Mijn dochter zit op voetbal van Marcel Goedhart)
November 2008. De transfergeruchten beginnen weer in de media te verschijnen. Huntelaar wordt in verband gebracht met Real Madrid, maar zeker is het nog niet. Gaf Klaas-Jan in de zomer nog aan dat hij nog veel kon leren onder leiding van Van Basten, nu lijkt hij wel oren te hebben naar een transfer. Deze zou echter nog minimaal twee maanden uitblijven.
En dus zie ik op die negende van november gewoon vanuit mijn eigen plek in vak 426 Huntelaar in actie tegen Sparta. We staan 2-0 voor als hij aan de andere kant van het veld opspringt, neerkomt en vervolgens gaat zitten. Wat er gebeurd is, zien we niet goed vanuit het vak, maar aan de manier waarop hij het veld afloopt zie je dat het mis is. Heel de Arena weet het eigenlijk al: dit was het laatste wat we zien van Huntelaar in een Ajax shirt.
Een onwaardige aftocht met een zelf veroorzaakte blessure. Huntelaar, de man die ons twee keer dicht bij het kampioenschap bracht. De man die in februari 2006 de 1-0 maakte tegen Inter Milan in onze laatste wedstrijd in de Champions League – de dramatische voorrondes niet meegeteld. De man die in tweeënhalf seizoen bij Ajax twee keer topscoorder werd van de Eredivisie. Het is ook niet gek dat een buitenlandse topclub hem wil hebben.
Jammer dat we met hem in de spits geen kampioen zijn geworden, jammer dat hij anderhalf jaar geleden tegen Willem II niet nét dat ene doelpunt maakte waarmee we PSV hadden ingehaald. Een aanbod van Real Madrid laat je niet liggen, ook al zou hij bij Ajax van grote waarde zijn. Er is een tijd van komen, er is een tijd van gaan en Klaas-Jan kan de volgende stap zetten. Jammer voor Ajax, goed voor hem. De enige vraagtekens die ik had, was of hij wel zou spelen. Met Arjen Robben, Higuaín en Raúl voor je, is dat ook niet gek. Maar als Robben weer eens geblesseerd is, zou Huntelaar met een beetje geschuif kunnen spelen.
De transfer was een formaliteit. Ik maakte me niet druk en zelfs niet echt heel verdrietig. Zoals ik eerder zei was ik vooral blij voor hem. Het rotgevoel komt nu pas. Nu Huntelaar bij Real inderdaad overbodig lijkt. Wie had kunnen denken dat Robben eens vijf achtereenvolgende wedstrijden fit zou zijn? Ik ben blij dat Huntelaar gister in het Nederlands elftal liet zien wat zijn plek is, maar in de eerste instantie stond Dirk Kuijt hier omdat Klaas-Jan geen wedstrijdritme heeft.
Huntelaar speelt niet en een speler die bij zijn club niet speelt, krijgt bij het Nederlands elftal ook niet de voorkeur. En ook in Oranje strooit Arjen Robben roet in het eten: als hij er níet bij is, speelt Van Persie links, Kuijt rechts en Huntelaar in de spits. Prima opstelling, waarbij in elk geval Van Persie en Kuijt staan op plekken waar ze meer thuishoren. Leuke bijkomstigheid is dat Klaas-Jan dan gewoon speelt.
En naast het feit dat Real hem niet opstelt, verlangen we bij Ajax ook naar betere tijden. Want feit is dat we sinds Huntelaar officieel geen Ajacied meer is, slechts één behoorlijke wedstrijd hebben gespeeld, tegen NEC. Voor de rest zit er in het spel van Ajax een hard dalende lijn.
En zo komt het dat ik nu, drie maanden nadat de transfer bekend werd, net als Maan Goedhart met tranen in mijn ogen een interview met Huntelaar in de Sportwereld lees. Als iemand weggaat bij Ajax, gun je hem al het goeds. Vijftien doelpunten in de Primera División, minstens. Maar dat gebeurt niet, terwijl bij Ajax de effectiviteit tot een dieptepunt is gedaald. Bah.
(Maan Goedhart in het boek Mijn dochter zit op voetbal van Marcel Goedhart)
November 2008. De transfergeruchten beginnen weer in de media te verschijnen. Huntelaar wordt in verband gebracht met Real Madrid, maar zeker is het nog niet. Gaf Klaas-Jan in de zomer nog aan dat hij nog veel kon leren onder leiding van Van Basten, nu lijkt hij wel oren te hebben naar een transfer. Deze zou echter nog minimaal twee maanden uitblijven.
En dus zie ik op die negende van november gewoon vanuit mijn eigen plek in vak 426 Huntelaar in actie tegen Sparta. We staan 2-0 voor als hij aan de andere kant van het veld opspringt, neerkomt en vervolgens gaat zitten. Wat er gebeurd is, zien we niet goed vanuit het vak, maar aan de manier waarop hij het veld afloopt zie je dat het mis is. Heel de Arena weet het eigenlijk al: dit was het laatste wat we zien van Huntelaar in een Ajax shirt.
Een onwaardige aftocht met een zelf veroorzaakte blessure. Huntelaar, de man die ons twee keer dicht bij het kampioenschap bracht. De man die in februari 2006 de 1-0 maakte tegen Inter Milan in onze laatste wedstrijd in de Champions League – de dramatische voorrondes niet meegeteld. De man die in tweeënhalf seizoen bij Ajax twee keer topscoorder werd van de Eredivisie. Het is ook niet gek dat een buitenlandse topclub hem wil hebben.
Jammer dat we met hem in de spits geen kampioen zijn geworden, jammer dat hij anderhalf jaar geleden tegen Willem II niet nét dat ene doelpunt maakte waarmee we PSV hadden ingehaald. Een aanbod van Real Madrid laat je niet liggen, ook al zou hij bij Ajax van grote waarde zijn. Er is een tijd van komen, er is een tijd van gaan en Klaas-Jan kan de volgende stap zetten. Jammer voor Ajax, goed voor hem. De enige vraagtekens die ik had, was of hij wel zou spelen. Met Arjen Robben, Higuaín en Raúl voor je, is dat ook niet gek. Maar als Robben weer eens geblesseerd is, zou Huntelaar met een beetje geschuif kunnen spelen.
De transfer was een formaliteit. Ik maakte me niet druk en zelfs niet echt heel verdrietig. Zoals ik eerder zei was ik vooral blij voor hem. Het rotgevoel komt nu pas. Nu Huntelaar bij Real inderdaad overbodig lijkt. Wie had kunnen denken dat Robben eens vijf achtereenvolgende wedstrijden fit zou zijn? Ik ben blij dat Huntelaar gister in het Nederlands elftal liet zien wat zijn plek is, maar in de eerste instantie stond Dirk Kuijt hier omdat Klaas-Jan geen wedstrijdritme heeft.
Huntelaar speelt niet en een speler die bij zijn club niet speelt, krijgt bij het Nederlands elftal ook niet de voorkeur. En ook in Oranje strooit Arjen Robben roet in het eten: als hij er níet bij is, speelt Van Persie links, Kuijt rechts en Huntelaar in de spits. Prima opstelling, waarbij in elk geval Van Persie en Kuijt staan op plekken waar ze meer thuishoren. Leuke bijkomstigheid is dat Klaas-Jan dan gewoon speelt.
En naast het feit dat Real hem niet opstelt, verlangen we bij Ajax ook naar betere tijden. Want feit is dat we sinds Huntelaar officieel geen Ajacied meer is, slechts één behoorlijke wedstrijd hebben gespeeld, tegen NEC. Voor de rest zit er in het spel van Ajax een hard dalende lijn.
En zo komt het dat ik nu, drie maanden nadat de transfer bekend werd, net als Maan Goedhart met tranen in mijn ogen een interview met Huntelaar in de Sportwereld lees. Als iemand weggaat bij Ajax, gun je hem al het goeds. Vijftien doelpunten in de Primera División, minstens. Maar dat gebeurt niet, terwijl bij Ajax de effectiviteit tot een dieptepunt is gedaald. Bah.
donderdag 5 februari 2009
Interview Arjan Ebbinge
Arjan Ebbinge is een man van uitersten. De nu 34-jarige Veendammer heeft met Heerenveen in de Champions League gespeeld, maar ook in de onderste regionen van de Eerste Divisie. "Ik vind het heel bijzonder dat een simpele huis-tuin-en-keukenvoetballer als ik Champions League heeft gespeeld."
Ebbinge speelt nu twee jaar bij FC Den Bosch. Samen met Peter van de Berg vormt hij het hart van de Bossche verdediging. Vanwege blessures aan zijn meniscus en hamstring heeft de Veendammer dit seizoen nog maar tien wedstrijden gespeeld. "Het is heerlijk om nu weer wedstrijden te spelen. Met een blessure val je toch een beetje buiten te groep. Je bent wel fysiek aanwezig op trainingen, maar het gevoel dat je zelf hebt is heel anders. De andere jongens voelen spanning naar een wedstrijd toe. In die zin hoor je er niet bij. Maar ik heb alles geprobeerd om een positieve bijdrage aan de groep te leveren."
(Check het hele interview op goal.com, http://www.goal.com/nl/news/717/jupiler-league/2009/02/05/1094938/interview-met-arjan-ebbinge-ik-had-van-der-biezen-nooit-laten-ga _ )
Ebbinge speelt nu twee jaar bij FC Den Bosch. Samen met Peter van de Berg vormt hij het hart van de Bossche verdediging. Vanwege blessures aan zijn meniscus en hamstring heeft de Veendammer dit seizoen nog maar tien wedstrijden gespeeld. "Het is heerlijk om nu weer wedstrijden te spelen. Met een blessure val je toch een beetje buiten te groep. Je bent wel fysiek aanwezig op trainingen, maar het gevoel dat je zelf hebt is heel anders. De andere jongens voelen spanning naar een wedstrijd toe. In die zin hoor je er niet bij. Maar ik heb alles geprobeerd om een positieve bijdrage aan de groep te leveren."
(Check het hele interview op goal.com, http://www.goal.com/nl/news/717/jupiler-league/2009/02/05/1094938/interview-met-arjan-ebbinge-ik-had-van-der-biezen-nooit-laten-ga _ )
Jammer
http://www.vi.nl/NieuwsItem/VanBoekelEnAssistentWedstrijdGeschorstNaBlunder.htm
Ja, ook dit soort dingen kunnen je uiteindelijk het kampioenschap kosten. Maar net als bij Ajax - Feyenoord eerder dit seizoen, waar de schiedsrechter in de laatste minuut geen penalty aan Ajax gaf en wel een aan Feyenoord, is het gelijkspel wel terecht. Ajax zette de eerste helft een wanvertoning neer. Ze sliepen zelfs nog tot de vijfenzestigste minuut. Een beetje raar, voor een avondwedstrijd. Dat je dan genaaid wordt door de grensrechter, ach. Het is flink beroerd natuurlijk, maar we verdienden de overwinning niet. Hoewel ik het laatste kwart van de wedstrijd wel weer eindelijk doorzettingsvermogen zag. Deels had dit te maken met de wissel van Vurnon Anita voor Jeffery Sarpong. Tot nu toe was ik totaal geen fan van deze speler. Loopt altijd maar een beetje rond en loopt vooral andere spelers voor de voeten. Maar volgens mij had hij dinsdag duidelijke orders om rechtsbuiten te blijven en het veld breed te houden. En dit deed hij goed.
Verder was Siem de Jong een nuttige wissel. Urby was drama, Siem heeft een penalty gekregen toen een Heraclied aan de noodrem trok en ook nog de assist op Sulejmani gegeven. Verder zette hij, net als Sarpong, door. Zij werkten tenminste en de enige van de basis die dit deed was Gabri. Gabri... wat moeten we zonder hem.
Om tot slot nog even terug te komen op de scheidsrechter. Van Boekel geeft zelf ook al aan dat de grensrechter zó overtuigd was van zijn gelijk, dat hij zich liet overrulen. Zo hoort het ook te gaan in het geval van buitenspel, alleen iedereen zag de de bal naar achter werd gespeeld, géén buitenspel. Van Boekel had dit moeten zien. Verder floot hij echt wel een goede wedstrijd. Vooral frustratie over het eigen spel dat er op hem gescholden werd vanaf de tribune.
Ja, ook dit soort dingen kunnen je uiteindelijk het kampioenschap kosten. Maar net als bij Ajax - Feyenoord eerder dit seizoen, waar de schiedsrechter in de laatste minuut geen penalty aan Ajax gaf en wel een aan Feyenoord, is het gelijkspel wel terecht. Ajax zette de eerste helft een wanvertoning neer. Ze sliepen zelfs nog tot de vijfenzestigste minuut. Een beetje raar, voor een avondwedstrijd. Dat je dan genaaid wordt door de grensrechter, ach. Het is flink beroerd natuurlijk, maar we verdienden de overwinning niet. Hoewel ik het laatste kwart van de wedstrijd wel weer eindelijk doorzettingsvermogen zag. Deels had dit te maken met de wissel van Vurnon Anita voor Jeffery Sarpong. Tot nu toe was ik totaal geen fan van deze speler. Loopt altijd maar een beetje rond en loopt vooral andere spelers voor de voeten. Maar volgens mij had hij dinsdag duidelijke orders om rechtsbuiten te blijven en het veld breed te houden. En dit deed hij goed.
Verder was Siem de Jong een nuttige wissel. Urby was drama, Siem heeft een penalty gekregen toen een Heraclied aan de noodrem trok en ook nog de assist op Sulejmani gegeven. Verder zette hij, net als Sarpong, door. Zij werkten tenminste en de enige van de basis die dit deed was Gabri. Gabri... wat moeten we zonder hem.
Om tot slot nog even terug te komen op de scheidsrechter. Van Boekel geeft zelf ook al aan dat de grensrechter zó overtuigd was van zijn gelijk, dat hij zich liet overrulen. Zo hoort het ook te gaan in het geval van buitenspel, alleen iedereen zag de de bal naar achter werd gespeeld, géén buitenspel. Van Boekel had dit moeten zien. Verder floot hij echt wel een goede wedstrijd. Vooral frustratie over het eigen spel dat er op hem gescholden werd vanaf de tribune.
woensdag 4 februari 2009
NS en Ajax
Gisteravond, zeven uur. Pieter en ik staan op het station van Utrecht. Onduidelijkheid over welke trein we moeten nemen. De intercity naar Bijlmer zou vertrekken om 18.58 of perron 5a, maar er staat niets. Op perron 7 lijkt de juiste trein te staan, maar als wij hierin plaatsgenomen hebben roept iemand om dat het de trein naar Amsterdam Centraal is en dat we alleen stoppen op Amsterdam Amstel.
Hup, de trein uit.
Op 5a staat nu een sprinter richting Breukelen, maar op de borden staat niets. Een groepje jongens die ook naar Bijlmer Arena moeten, vraagt aan de conducteur of de sprinter doorrijdt naar dit station. Ja, dat doet hij.
Hup, de trein in.
Op het digitale bord in de sprinter staat dat we in de trein naar Breukelen zitten. Maar de concucteur zei dat het goed was, dus blijven we zitten. Een meisje vraagt herhaaldelijk aan ons of ze met deze trein naar de Heineken Music Hall gaan. Wij antwoorden bevestigend. De trein gaat rijden, opweg naar de ArenA met de sprinter. Omdat we niet weten of de Intercity wel rijdt. Dan zijn we in Breukelen. De trein stopt. Een man roept om dat dit het eindstation is.
Hup, de trein uit.
Wij boos, groepje jongens boos, meisje die naar de HMH wil gaan boos. Wachten op de volgende trein. Rijdt niet verder dan Breukelen en keert om naar Utrecht. Nog zo'n behulpzame conducteur. Onder het motto: liever geen informatie geven dan foutieve informatie houdt hij zijn mond als boze mensen hem vragen wat er is. Wij pakken wel een taxi. Met het HMH meisje.
Het station uit.
De taxistandplaats is verstopt. Het HMH meisje spreekt iemand in een auto aan en vraagt waar we een taxi kunnen vinden. De automobiliste blijkt naar de Bijlmer te moeten en wil ons een lift geven. Maar dan stopt er een trein op station Breukelen.
Rennen, rennen, rennen, trap op, hup, de trein in.
Twintig minuten later staan we op de roltrappen van de Arena. Een perfect begin van een perfecte wedstrijd....
Hup, de trein uit.
Op 5a staat nu een sprinter richting Breukelen, maar op de borden staat niets. Een groepje jongens die ook naar Bijlmer Arena moeten, vraagt aan de conducteur of de sprinter doorrijdt naar dit station. Ja, dat doet hij.
Hup, de trein in.
Op het digitale bord in de sprinter staat dat we in de trein naar Breukelen zitten. Maar de concucteur zei dat het goed was, dus blijven we zitten. Een meisje vraagt herhaaldelijk aan ons of ze met deze trein naar de Heineken Music Hall gaan. Wij antwoorden bevestigend. De trein gaat rijden, opweg naar de ArenA met de sprinter. Omdat we niet weten of de Intercity wel rijdt. Dan zijn we in Breukelen. De trein stopt. Een man roept om dat dit het eindstation is.
Hup, de trein uit.
Wij boos, groepje jongens boos, meisje die naar de HMH wil gaan boos. Wachten op de volgende trein. Rijdt niet verder dan Breukelen en keert om naar Utrecht. Nog zo'n behulpzame conducteur. Onder het motto: liever geen informatie geven dan foutieve informatie houdt hij zijn mond als boze mensen hem vragen wat er is. Wij pakken wel een taxi. Met het HMH meisje.
Het station uit.
De taxistandplaats is verstopt. Het HMH meisje spreekt iemand in een auto aan en vraagt waar we een taxi kunnen vinden. De automobiliste blijkt naar de Bijlmer te moeten en wil ons een lift geven. Maar dan stopt er een trein op station Breukelen.
Rennen, rennen, rennen, trap op, hup, de trein in.
Twintig minuten later staan we op de roltrappen van de Arena. Een perfect begin van een perfecte wedstrijd....
maandag 2 februari 2009
Kampioenen...?
Speculatie hier, speculatie daar. AZ staat negen punten voor, ze zullen wel dom zijn om het te verspelen. Ajax heeft het kampioenschap vergooid afgelopen weekend, daar gaat iedereen eigenlijk van uit. Wat maakt het nu nog uit.
Het enige wat we moeten doen, is elke wedstrijd voor de volle punten gaan. Ik wil inzet zien. Inzet zoals de wedstrijd tegen NEC een paar weken geleden. Meer kunnen we niet doen. En misschien, heel misschien, verspeelt AZ genoeg punten. Een piepklein sprankje hoop. En anders behouden we die tweede plaats. Teleurstellend, maar in elk geval weer voorronde Champions League. Kijken hoe we dat dit keer doen.
Het enige wat we moeten doen, is elke wedstrijd voor de volle punten gaan. Ik wil inzet zien. Inzet zoals de wedstrijd tegen NEC een paar weken geleden. Meer kunnen we niet doen. En misschien, heel misschien, verspeelt AZ genoeg punten. Een piepklein sprankje hoop. En anders behouden we die tweede plaats. Teleurstellend, maar in elk geval weer voorronde Champions League. Kijken hoe we dat dit keer doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)