Hockeymeisjes

Je herkent haar van een afstand. Leunend op haar hockeystick kijkt ze ongeïnteresseerd om zich heen, om te kijken of er nog boeiendere mensen zijn dan de drie mensen uit haar team die bij haar staan. Eigenlijk wil ze niet met ze gezien worden. Op haar gezicht staat een ontevreden blik en als ze wat zegt, gaat dit gepaard met bepaalde hoofdbewegingen en met het nodige ooggerol, wat allebei als doel heeft om duidelijk maken: ik voel me beter dan jullie.

Soms is ze de mooiste van het team, soms de dikste maar altijd degene met de grootste mond. Alles wat zij doet mag. Alles wat ze zegt is grappig. Ze is de queen bee, de leider van het team. Komt zij op de training met een Star Wars shirt, dan is het vintage. Doet iemand anders uit het team hetzelfde, dan is ze zóóó 1976. Scheldt zij in de rust een verdediger uit vanwege dat doelpunt van de tegenstander, dan bemoeit niemand in het team zich ermee. Doet iemand anders dit bij haar, dan ontstaat er een drama dat zijn weerga niet kent. Want hoe dúrf je haar, in haar ogen toch echt de beste speler van het team, te zeggen dat ze die bal had moeten scoren. Ze is namelijk aanvaller. Zoals het elke sport beaamt staan meestal de bescheidenere mensen in de verdediging, uitzonderingen daargelaten.

Achter haar in de hiërarchie staan haar linker- en rechterhand, die constant aan het strijden zijn om wie nou haar beste vriendin is. Deze meisjes zijn te herkennen aan het feit dat als queen bee er niet is, ze best aardig zijn. Zo tonen interesse in je en hebben niet alleen maar oog voor hun Grote Leider. Zodra ze er echter weer aankomt, gaat de blik op tunnelvisie en de gesprekken worden weer een niveautje oppervlakkiger. Als Zij aan komt lopen, moet ze met groot kabaal begroet worden. De armen worden gespreid en de meisjes begroeten elkaar alsof ze elkaar eeuwen niet gezien hebben. Terwijl ze elkaar toch nog gister gezien hebben in de HP/de Kraan/op de vereniging.

De andere meisjes van het team kijken ernaar en zeggen niets. Het grootste gedeelte irriteert zich eraan maar zoals het altijd gaat bij vrouwen: niemand zegt er wat van. Niemand durft er met elkaar over te roddelen uit angst dat ze het toch nog te horen krijgt omdat er infiltranten zijn. Meisjes die erg graag met de hoop de linker- of rechterhand te vervangen, dingen vertellen die andere mensen over hun idool hebben gezegd. Ze hoeven nog net niet haar ring te kussen nadat ze dit gedaan hebben.

Vrijwel elk hockeyteam* kent deze hiërarchie en het is wat de sport minder leuk maakt. Altijd op je hoede zijn, nooit echt vrijuit kunnen praten want voor je het weet sta je op haar Zwarte Lijst. En hoe erg het ook is: het máákt het hockeyen minder leuk. Een leuk team zorgt voor leuke trainingen, leuke wedstrijden, een mooie derde helft. Maar als je niet mee gaat met queen bee en haar handlangers, als je ruggengraat toont en er tegenin gaat, kan dit zelfs resulteren in wedstrijden waarin je niet aangespeeld wordt. Waan je terug in de meisjes D.


*Mijn eigen team, Dames 12 van USHC, is een van de weinige teams waar deze hiërarchie niet geldt. Maar ik ken er genoeg om te weten dat dit een uitzondering is.