Voetbalplaatjes

Met een mand vol boodschappen sta ik bij de kassa van de Albert Heijn. Twee mensen staan voor me. Ik staar wat de leegte in, enigszins in trance door het herhaaldelijke beep - beep - beep. Mijn blik glijdt af naar de ingang, waar twee jongetjes van rond de negen jaar alle klanten als een havik in de gaten houden. Af en toe wijst de een, waarop de ander het slachtoffer iets vraagt. Op zijn of haar beurt geeft deze de jongetjes iets, of loopt nors door.

Het zweet breekt me uit als nog maar één iemand voor me staat. De jongetjes hebben mijn kassa in de gaten en wijzen. Veel te snel ben ik aan de beurt. Nerveus plaats ik mijn boodschappen op de band. Ik reageer afwezig op de vraag: 'Bonuskaart?' en kijk vanuit mijn ooghoeken naar de uitgang. Mijn boodschappen stop ik vlug in mijn tas en met grote stappen loop ik weg. Het kleine jongetje wijst. Het grote jongetje slaat toe. "Mevrouw, mag ik uw voetbalplaatjes?"

Wat een uitvinding. Voetbalplaatjes. En dan bij de boodschappen. De Albert Heijn ziet zijn omzet deze weken goeien. Kredietcrisis? Nee hoor. Niet als je voetbalplaatjes krijgt bij elke tien euro. Resultaat: dranghekken bij de AH in Nijmegen.

Elke voetballiefhebber - waarschijnlijk zelfs iedereen - weet dat het concept van voetbalplaatjes in een album plakken niet nieuw is. Vroeger, in die goeie ouwe tijd, was Panini verspreider van de stickers. Voor 70 cent een zakje plaatjes bij de Spar in het dorp. Stapels dubbele plaatjes, vreugde als in het veertigste zakje dat je opende nét Luc Nilis zat, die had je namelijk nog niet! En bij de laatste vijftien het formulier naar Panini sturen. Op dit formulier kon je aangeven welke stickers nog ontbraken en maximaal vijftien nabestellen. Mijn moeder vulde het altijd in, want ik snapte toen ik zeven was niet hoe het werkte. Een keer had ze een verkeerd hokje aangekruist, waardoor een plaatje bezorgd werd die ik al drie keer had.

Maar nu maakt ze het goed. Met connecties bij de Albert Heijn en elke week een wagen vol boodschappen, zijn er voetbalplaatjes in overvloed. En zo kwam het dat ik vrijdag thuis kwam en er een album met vijfentwintig zakjes voetbalplaatjes lag. Net zo blij als vroeger ging ik op de grond zitten. Stuk voor stuk scheurde ik de zakjes open en sorteerde de plaatjes per club. Shit, vier keer het logo van PSV. Melvin Platje dubbel. Ook twee keer Sulejmani, maar die kan ik altijd nog gebruiken voor mijn sterrenelftal. Ik heb zitten plakken met mijn tong tussen m'n tanden en ogen enigszins toegeknepen. Ultieme precisie is vereist. Het plaatje moet natuurlijk wel precies tussen de lijnen passen. Even voelde ik me weer helemaal zeven.

Waarschijnlijk was ik in die tijd ook bij de supermarkt gaan staan voor plaatjes. Bij de Albert Heijn in Nijmegen hebben ze dranghekken geplaatst om de bedelende kinderen in bedwang te houden. De Plus, vorig jaar de verspreider van voetbalkaarten, had toen een betere oplossing. Bij de uitgang stond een dug-out met een meter ervoor een lijn. Alle kinderen die voetbalplaatjes wilden, moesten in de dug-out gaan zitten en in elk geval achter de lijn blijven. Elk kind hield zich eraan, want het was net alsof je een echte coach bent, die naar de tribune wordt gestuurd als je het veld betreedt of commentaar op de leiding hebt.

Bij de Albert Heijn in Utrecht is het nog niet zo goed geregeld. Met mijn booschappentas vol kijk ik de jongetjes aan. Twee paar hoopvolle ogen kijken terug. Even voel ik me schuldig, maar de wereld van de voetbalplaatjes is hard. "Nee sorry, ik wil ze graag zelf houden."